Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Μ.ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ:ΚΡΑΤΟΥΣΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ! (+ΗΧΗΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ)

Βεργίνα, οι βασιλικοί τάφοι και άλλες αρχαιότητες.
 Δύο αποσπάσματα από το βιβλίο του καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικου (Εκδοτική Αθηνών 1991).
 Μας έμενε ν’ ανοίξουμε την μαρμάρινη σαρκοφάγο. Όσο κι αν η προσδοκία πως εκεί μέσα υπήρχε το πιο πολύτιμο αντικείμενο δημιουργούσε μέσα μου μιαν ακατανίκητη περιέργεια, ένα αίσθημα συνηθισμένο στον αρχαιολόγο, αλλά και επικίνδυνο, το αίσθημα της επιστημονικής ευθύνης μου επέβαλλε την υπομονή. Όταν πια έκρινα πως είμασταν έτοιμοι για την τελευταία αυτή πράξη, κατέβηκα στον τάφο με τις δύο βηθούς, τον Δημήτρη Μαθιό και τον επιστάτη της ανασκαφής Κώστα Παυλίδη.
 Προβλέποντας πως το περιεχόμενο της σαρκοφάγου θα ήταν ιδιαίτερα πολύτιμο και θέλοντας να κρατηθεί μυστικό, για λόγους ασφαλείας, έδωσα εντολή να κλειστεί το άνοιγμα της καμάρας. Ξεπερνώντας τις αναπόφευκτες δυσκολίες που μας δημιουργούσαν τα σκορπισμένα στο δάπεδο οργανικά υλικά, κατορθώσαμε σε λίγο να σηκώσουμε το κάλυμμα. Και τότε είδαμε κάτι που ήταν αδύνατο να φανταστώ, γιατί ποτέ ως τότε δεν είχε βρεθεί τέτοιο οστεοδόχο σκεύος: μια ολόχρυση λάρνακα με ένα επιβλητικό αστέρι στο κάλυμμά της.
 Τη βγάλαμε από τη σαρκοφάγο, την αποθέσαμε στο δάπεδο και την ανοίξαμε. Τα μάτια όλων άνοιξαν διάπλατα και η αναπνοή μας είχε κοπεί: ολοκάθαρα τα καμένα οστά, τοποθετημένα σ’ ένα προσεχτικά σχηματισμένο σωρό, κρατώντας ακόμα το χρώμα από την πορφύρα που κάποτε τα τύλιξε· και στη μια γωνία ένα βαρύτιμο χρυσό στεφάνι πιεσμένο τα κάλυπτε.
Κλείσαμε την πολύτιμη λάρνακα, την καλύψαμε προσεχτικά και την αποθέσαμε στην εσωτερική γωνιά του θαλάμου. Νιώθαμε την ανάγκη να βγούμε στο φως να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα.
Όταν βρέθηκα έξω, απομακρύνθηκα κάπως από τους εργάτες της ανασκαφής, τους επισκέπτες, τους αστυνομικούς και στάθηκα μονάχος για μια στιγμή, να συνέλθω από το απίστευτο θέαμα. Όλα έδειχ ναν πως είχαμε βρει ένα βασιλικό τάφο· κι αν η χρονολόγηση που δίναμε στα ευρήματα ήταν σωστή, όπως φαινόταν, τότε… Δεν τολμούσα να το συλλογιστώ.
Για πρώτη φορά ένιωσα μια δυνατή ανατριχίλα, κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα να διαπερνά τη ραχοκοκκαλιά μου. Αν λοιπόν η χρονολογία… και αν αυτά ήταν βασιλικά λείψανα… τότε… είχα κρατήσει στα χέρια μου τα οστά του Φιλίππου;
 Ήταν τρομαχτικό, αδύνατο να το αντέξει ο νους μου.
 Μαζί με τους συνεργάτες που γνώριζαν το μυστικό κατευθυνθήκαμε στο σπίτι, καλώντας και τον υπεύθυμο Επιμελητή της αρχαιολογικής υπηρεσίας κ. Πάντο για να τον ενημερώσουμε. Σε λίγο ενημέρωνα και την αρμόδια Έφορο Αρχαιοτήτων κ. Μαίρη Σιγανίδη. Εφτά άνθρωποι μονάχα γνωρίζαμε πως εκεί, μέσα στον τάφο, υπήρχε κοντά στα άλλα θαυμαστά ευρήματα και ένα μοναδικό, πολύτιμο όσο ένας θησαυρός. Πήρα αμέσως την απόφαση: έπρεπε να μεταφερθεί το γρηγορότερο στο Μουσείο Θεσσαλονίκης, χωρίς να το πληροφορηθεί κανείς». [...] Την άλλη μέρα συνεχίσαμε την εργασία. Προσπαθούσαμε να μαντέψουμε το περιεχόμενο της σαρκοφάγου. Μόνο το άνοιγμά της θα μας έδινε την απάντηση. Αν και παρουσίαζε περισσότερες δυσκολίες από του θαλάμου, το πραγματοποιούσαμε προσχετικά. Και είδαμε, όχι χωρίς έκπληξη, μια δεύτερη χρυσή λάρνακα, λίγο μικρότερη από την πρώτη και πιο λιτή στη διακόσμηση. Τη βγάλαμε από τη σαρκοφάγο και την αποθέσαμε στο σανίδι όπου πατούσαμε. Η εμπειρία που είχαμε αποχτήσει από την προηγούμενη μείωνε την ένταση της περιέργειάς μας για το περιεχόμενό της. Ξέραμε πως θα βρίσκαμε τα καμένα οστά ενός δεύτερου νεκρού. Με προσοχή και ψυχραιμία την ανοίξαμε. Και τότε δοκιμάσαμε την τελευταία έκπληξη· μια έκπληξη που ξεπερνούσε όλες τις άλλες, θαρρείς και ο τάφος αυτός κλιμάκωνε τα μυστικά του αξιολογικά. Αυτό που είδαμε δεν ήταν τα οστά κάποιου νεκρού· ήταν ένα θαυμαστά διακοσμημένο χρυσοπόρφυρο ύφασμα που τα κάλυπτε· και δίπλα σε αυτό, πιεσμένο στην πλευρά της λάρνακας, ένα κομψό γυναικείο διάδημα, (ήταν αδύνατο να διακρίνουμε ή να φαντασθούμε με την πρώτη ματιά πως βρίσκαμε το ωραιότερο κόσμημα του αρχαίου ελληνικού κόσμου).Η άμεση φωτογράφηση ήταν περισσότερο από αναγκαία, γιατί κανείς δεν μπορούσε να ξέρει αν το εξαίσιο αυτό θέαμα του υφάσματος, θα μπορούσε να το ξαναδεί ανθρώπινο μάτι· κανείς δεν ήξερε την κατάσταση αυτού του υφάσματος. Με τη μεταφορά και αυτής της λάρνακας στο Μουσείο Θεσσαλονίκης έκλεινε ουσιαστικά η ανασκαφική περίοδος του 1977. Ύστερα από 25 ολόκληρα χρόνια δουλειάς στη Βεργίνα, ένιωθα πως αξιώθηκα να χαρώ ό,τι ποτέ μου δε θα μπορούσα να ονειρευτώ ως αρχαιολόγος.
Έφτασα στη Θεσσαλονίκη, ετοίμασα τη νύχτα τις διαφάνειες και σηκώθηκα το πρωί να πάω στο Πανεπιστήμιο για να ανακοινώσω στους δημοσιογράφους τα αποτελέσματα της ανασκαφής. Προτού όμως κάνω τη δημόσια αυτή ανακοίνωση θεώρησα χρέος μου να πληροφορήσω τους υπεύθυνους της Πολιτείας: τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως. Μόνον όταν μπήκα στο αμφιθέατρο του παλαιού κτιρίου, εκεί όπου πρωτοάκουσα πρωτοετής τα πρώτα πανεπιστημιακά μαθήματα, ήρθα ξανά σε επαφή με την πραγματικότητα. Και τότε κατάλαβα πως ό,τι είχαμε κάνει στην ερημιά της Βεργίνας δεν αφορούσε μονάχα τους αρχαιολόγους.
Μια επιστημονική ανακάλυψη την είχε κιόλας αγκαλιάσει ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Σήμερα ξέρω πως καμιά ικανοποίηση και καμιά τιμή δεν μπορεί να συγκριθεί με την αγάπη των ανθρώπων που μου είπαν: «Σ’ ευχαριστούμε γι’ αυτό που μας έδωσες. Νά ‘σαι γερός!»

 Επιμέλεια: Γιώργος Τσακνιάς-dimartblog.com

Ακούστε και το παρακάτω ηχητικό ντοκουμέντο:

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

ΚΟΥΚΙΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ....ΗΡΩΣ


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΚΙΔΗΣ, Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ!ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!

Όταν στις 27 Απριλίου του 1941 τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής μπήκαν στην σκλαβωμένη ανοχύρωτη Αθήνα, μια δύναμη κατακτητών ανέβηκε στον ιερό βράχο του Παρθενώνα. Αποστολή της ήταν να κατεβάσει την Ελληνική σημαία και στην θέση της να υψώσει την μισητή Γερμανική σημαία.
Το σύμβολο της Ελληνικής ελευθερίας φύλαγε, – τιμητικός παραστάτης – ένας Έλληνας φαντάρος. Ο Πόντιος στην καταγωγή Κωνσταντίνος Κουκίδης.
Η τότε Ελληνική στρατιωτική διοίκηση είτε τον είχε ξεχάσει, μέσα στην γενική διάλυση που ακολούθησε την κατάρρευση του μετώπου, είτε τον είχε αφήσει σκόπιμα χωρίς διαταγές, έρμαιο των σκληρών ωρών που κύλαγαν, αντιμέτωπο με την μοίρα του και τον Θεό, με μόνο κριτή και ανώτερό του, την δική του συνείδηση “τοις κείνων ρήμασιν πειθόμενον”.
Ο απλός αυτός φαντάρος, όταν στις 8:45 το πρωί έφθασαν μπροστά του οι κατακτητές της χώρας μας και με το δάκτυλο στην σκανδάλη των πολυβόλων τους, τον διέταξαν να κατεβάσει το Εθνικό μας σύμβολο, δεν έδειξε κανένα συναίσθημα. Δεν πρόδωσε την τρικυμία της ψυχής του. Ψυχρός, άτεγκτος και αποφασισμένος.. απλά αρνήθηκε! Οι ώρες της περισυλλογής, που μόνος του είχε περάσει δίπλα στην σημαία, τον είχαν οδηγήσει στη μεγάλη απόφαση.
“ΟΧΙ”! Αυτό μονάχα πρόφερε και τίποτε άλλο. Μια απλή λέξη, με πόση όμως τεράστια σημασία και αξία. Η Ελληνική μεγαλοσύνη σε όλη την απλή μεγαλοπρέπειά της κλεισμένη μέσα σε δύο συλλαβές! Ξέρουν απ’ αυτά οι Έλληνες….
Οι Γερμανοί το περίμεναν… Είχαν λοιπόν προσχεδιάσει τις κινήσεις τους.
Μια ξερή διαταγή του επικεφαλής τους έκανε έναν στρατιώτη να κινηθεί. Ενώ οι συνάδελφοί του κρατούσαν ακίνητο τον Έλληνα, μπροστά στις κάννες τον πολυβόλων και των περιστρόφων τους. Ο Ναζί έκανε αυτός κανονική υποστολή του συμβόλου της Ελληνικής ανεξαρτησίας και ελευθερίας, την δίπλωσε προσεκτικά με σεβασμό και, σαν εκδήλωση φιλίας κι εκτίμησης (έτσι είχε αποφασίσει η προπαγάνδα τους), την παρέδωσε στον Έλληνα….

Ατάραχα με μια βαθιά αποφασιστικότητα χαραγμένη στο πρόσωπό του την πήρε το παλληκάρι. Δεν είχε που να την παραδώσει, ούτε σκόπευε να το κάνει. Τυλίχτηκε λοιπόν μπροστά στα κατάπληκτα μάτια των Γερμανών, που μαρμαρωμένοι από το αναπάντεχο, δεν πρόλαβαν ν’ αντιδράσουν, προχώρησε, ως την άκρη του βράχου.. Από εκεί, έχοντας την Ελληνική σημαία σάβανο ιερό, πάνω στο κορμί και βάλσαμο στην πληγωμένη του καρδιά, πήδησε στο κενό και κομματιάστηκε στα σκληρά ριζόβραχα του Ιερού Βράχου.
“Ου καταισχυνώ
όπλα τα ιερά,
ουδ’ εγκαταλείψω
τον Παραστάτη
ότω αν στοιχήσω”.
Τραγούδησαν εκείνη την στιγμή, μαζί με την ψυχή του Κωνσταντίνου Κουκίδη και εκατομμύρια αιωνίων Ελληνικών ψυχών.
Ήταν οι ψυχές εκείνων που από την βαθιά αρχαιότητα, αυτόβουλα κι ευσυνείδητα, είχαν κατά καιρούς θυσιαστεί για την Ελληνική Ελευθερία.
Ήταν οι ψυχές που άψογα συνταγμένες περήλαυναν στον Αττικό αιθέρα, μπροστά από τα δακρυσμένα για τη νέα θυσία μάτια των Καρυάτιδων.
Άλλα μάτια δεν υπήρχαν να τον δουν και η θυσία του νέου ήρωα, θ’ αργούσε πολύ να μαθευτεί στους σκλαβωμένους Έλληνες.
Σημαιοφόρο στην παρέλασή τους οι ψυχές αυτές, είχαν την ψυχή του Κωνσταντίνου Κουκίδη. Του Έλληνα στρατιώτη από τον Πόντο, που με τον τρόπο του θανάτου του, έγινε κήρυκας και σημαιοφόρος της Ελληνικής Αντίστασης.
Η θυσία του όμως είχε ένα άμεσο αποτέλεσμα.

Με διαταγή της Γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης, αποφασίστηκε αμέσως, όπως τόσο στον βράχο της Ακρόπολης, όσο και στο Δημαρχείο της Αθήνας, ν’ ανεμίζει ελεύθερα η γαλανόλευκη, έστω και δίπλα στο μισητό σύμβολο της κατάκτησης. Και σε λίγο το μέτρο αυτό επεκτάθηκε σε όλα τα Ελληνικά δημόσια κτήρια!

Αυτό ίσχυσε σ’ όλη την διάρκεια της κατοχής και μόνον στην Ελλάδα!

Χάρη λοιπόν στη θυσία του Κωνσταβτίνου Κουκίδη, η Ελληνική σημαία παρέμεινε στην Ακρόπολη, αιώνιος φρουρός της, για να θυμίζει στην εχθρική σημαία της κατοχής, πως εκείνη ήταν προσωρινή και πως αν τα χώματα είχαν σκλαβωθεί, οι ψυχές, οι άνθρωποι κι η ιστορία ήταν ελεύθερα και ήταν Ελληνικά.


Σ’ αυτόν τον αιώνιο φρουρό του Παρθενώνα, τον περιφρονημένο σήμερα ήρωα, που τ’ όνομά του ούτε καν αναφέρθηκε στις 18 Οκτώμβρη του 1944, όταν η Ελληνική σημαία υψώθηκε και πάλι μόνη, τελείως ελεύθερη στην Ακρόπολη, στον Έλληνα αυτόν φαντάρο, που ούτε καν μνημονεύεται στην γιορτή της απελευθέρωσης της Αθήνας κάθε 18 του Οκτώβρη, σ’ αυτό το παλληκάρι που όχι μόνον άγαλμά του δεν υπάρχει πουθενά, αλλά ούτε ένας Ελληνικός δρόμος που να φέρει το όνομά του, ο τόσο πρόωρα (21 ετών) χαμένος ποιητής Βασίλης Κουρής, έχει αφιερώσει το παρακάτω ποίημα:

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΦΡΟΥΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

Στων μακάρων όπου περιδιαβαίνεις, τα νησιά,
είθε του απόλλωνα να σ’ ευφραίν’ η λύρα,
ανδρείε στρατιώτη.
Ωραίο να πεθαίνεις για την πατρίδα.
και σάβανό σου τη σημαία
στο κορμί σου τυλιγμένη νάχεις,
- ωραίο είναι.
Τρόπαια ένδοξα στη μνήμη σου δε στήθηκαν,
ουδέ αγάλματά σου.
Μα των Καρυάτιδων το δάκρυ
το μνήμα σου εις αεί θ’ αδαμαντοστολίζει
και ασπασμό στο μέτωπό σου θ’ αποθέτουν
για την ημέρα εκείνη,
που του βαρβάρου το ατσάλι
της Παλλάδος καταπάτησε την πόλη,
και συ,
την γαλανόλευκη σφραγίζοντας με το φιλί σου,
στους ώμους ετύλιξες
κι από τον βράχο το άλμα έκανες προς την αθανασία,
τοις κείνων ρήμασιν πειθόμενος.

Δημήτρης Λαζογιώργος – Ελληνικός
ellinonpaligenesia

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

AMFIPOLIS.....Τι φοβάται το χριστιανικό σύστημα;

Αυτό, το οποίο συμβαίνει σήμερα με την Αμφίπολη, ήταν απολύτως αναπάντεχο και απρόβλεπτο για το σύστημα. Μέχρι τώρα ακολουθούνταν ο "χρυσός κανόνας", που είχαν επιβάλει οι Δυτικοί μέσω των αρχαιολογικών τους "σχολών". Τι έλεγε αυτός ο κανόνας; …Για να μην δημιουργούνται προβλήματα με τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην Ελλάδα: "Σκάβουμε όσο θέλουμε στην Πελοπόννησο και την Κρήτη, αλλά όχι στη Μακεδονία και στη Θράκη". Αυτό ήταν φυσικό για κάποιους που έχουν γνώσεις. Στη Μακεδονία βρίσκονται τα θεμέλια του σημερινού συστήματος. Στη Μακεδονία βρίσκονται τα θεμέλια της ίδιας της Ρώμης. Την εξουσία της Μακεδονίας μοιράστηκαν οι επόμενοι κυρίαρχοι του κόσμου. Όταν "σκάβεις" στη Μακεδονία, πιθανότατα κάνεις ζημιά στα "θεμέλια" της Ρώμης και του ανατολικού "ειδώλου" της. Είναι δυνατόν να σε αφήσει η Ρώμη να "ξεψαχνίζεις" τις αδυναμίες της; Είναι δυνατόν να σε αφήσει η Ρώμη να ψάχνεις στα "άπλυτά" της;Αυτός ο κανόνας για κάποιον λόγο στην περίπτωση αυτήν δεν έγινε σεβαστός. Εμείς θεωρούμε ότι η "ανακάλυψη" αυτή είναι μια παράπλευρη συνέπεια της τρομερής οικονομικής κρίσης που σήμερα πλήττει την ελληνική κοινωνία. Μια "ανακάλυψη", η οποία έγινε ερήμην τού κεντρικού συστήματος εξουσίας και εξαιτίας λανθασμένων χειρισμών της ελληνικής Κυβέρνησης. Η Αμφίπολη βρισκόταν έτσι κι αλλιώς στην "απαγορευμένη" περιοχή τής Μακεδονίας και άρα αποκλεισμένη από τους ανασκαφικούς σχεδιασμούς. Η περίπτωσή της ήταν γνωστή από την εποχή των Βαλκανικών Πολέμων, που οι Βρετανοί προσπαθούσαν —και πάλι μέσω νέων "Έλγιν"— να στείλουν "καραβιές" με αρχαιολογικά φορτία στο Λονδίνο …Από σύμπτωση γλίτωσε ο λέοντας της Αμφίπολης.Η Αμφίπολη, δηλαδή, δεν ήταν "κεραυνός" εν αιθρία …Ήταν γνωστή η περίπτωσή της. Όταν δεν υπήρχε "απαγορευτικό" για τους αρχαιολόγους, υπήρχε αυστηρή επιτήρηση και όλα αυτά βεβαίως ελέγχονται από τις χρηματοδοτήσεις. Όταν σε χρηματοδοτούν να ψάχνεις με ένα "κουτάλι" και μια "μπατονέτα", είναι φανερό ότι κάποιοι εξασφαλίζουν "άλλοθι", χωρίς να αλλάζουν συμπεριφορές.

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΟ ΕΠΩΝΥΜΟ ΣΟΥ.........GREEK SURNAMES.....

ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΛΙΣΤΑΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΩΝΥΜΩΝ
 ΤΟ GREEK SURNAMES ΠΙΣΤΟ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ ΚΑΘΕ ΕΞΑΜΗΝΟ ΤΙΣ ΛΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΑΛΥΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΩΝΥΜΩΝ ΟΠΟΥ ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ [ΠΑΝΩ ΔΕΞΙΑ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΕΙΚΟΝΙΔΙΟ ΜΠΑΝΕΡ] ΤΗΝ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΕΠΩΝΥΜΟΥ।ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2011.ΜΕ 1000 ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΕΠΩΝΥΜΑ
ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ ΣΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΒΑΣΗ ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΡΘΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ
Η ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΝΑΛΥΣΗ ΕΠΩΝΥΜΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΔΕΙΓΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΑΝΑΛΥΜΕΝΩΝ ΕΠΩΝΥΜΩΝ

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ


Το λεξικό αυτό αποτελεί μια προσπάθεια που σαν σκοπό έχει να αποσαφηνιστούν μια σειρά από δυσνόητες έννοιες που κατακλύζουν την καθημερινότητά μας απο τα κανάλια της τηλεόρασης. Με την παρουσίαση αυτού του έργου, θέλω να πιστεύω ότι έβαλα κι εγώ ενα μικρό λιθαράκι στο τεράστιο έργο της κατανόησης της αντικειμενικής πραγματικότητας.
Οι λέξεις δεν είναι ταξινομημένες αλφαβητικά, κυρίως επειδή η σύνταξη του λεξικού μου πήρε τόσο πολύ χρόνο, που μετά βαρέθηκα να τις ταξινομήσω.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

ΣΦΙΓΓΕΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ

5Τα λυτά μαλλιά της Σφίγγας παραπέμπουν στην δαιμονική φύση της και το πλάσιμο της σάρκας με το φιλήδονο πρόσωπο, τα εύσαρκα μάγουλα και τα μεγάλα χείλη στον σεξουαλικό της, παράλληλα, χαρακτήρα. Στην αρχαία ελληνική τέχνη τα χθόνια χαρακτηριστικά της συνδυάζονται συχνά με την ερωτική της πλευρά (μπορεί ενίοτε να διαθέτει και στήθη), καθώς η Σφίγγα συσχετίζεται με νέους άνδρες.Στην Αμφίπολη οι Σφίγγες αυτές ως λέαινες του Κάτω Κόσμου φροντίζουν συμβολικά, ως φύλακες του τάφου, να μην διαταραχθεί ο αιώνιος ύπνος του αρσενικού μεγάλου λέοντος (του γενναίου επιφανούς ανδρός δηλαδή που είναι θαμμένος εκεί). Ένας μεγάλος λέων κοσμούσε έτσι κι αλλιώς την κορυφή του γιγάντιου τύμβου».Ωστόσο, η τοποθέτηση τους στην είσοδο του τάφου της Αμφίπολης προβληματίζει, καθώς τις συναντούμε ελάχιστα από την κλασσική περίοδο και έπειτα στην περίοπτη μνημειακή γλυπτική ταφικής χρήσης. Κατά συνέπεια η ύπαρξη αυτών των δύο Σφιγγών στην είσοδο, είτε έχει -πιθανότατα- συμβολικό χαρακτήρα, είτε εντάσσεται ως πλεονασμός στην πληθώρα των υπόλοιπων ταφικών συμβόλων που διακοσμούν τον τάφο (Λέοντας, Καρυάτιδες, Αρπαγή Περσεφόνης).Πρόκειται άραγε για ένα στοιχείο-κατάλοιπο της Αττικής παράδοσης (αντίστοιχο με την ύπαρξη Καρυάτιδων στον ίδιο τάφο) που επιβιώνει στην Αμφίπολη, δεδομένου ότι η πόλη υπήρξε πιο πριν αθηναϊκή αποικία; Σε κάθε περίπτωση η τεχνοτροπία τους τις χρονολογεί πιθανότατα στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνος π.Χ. Οι Σφίγγες αυτές θα μπορούσαν άνετα να έχουν φιλοτεχνηθεί και από Αθηναίο γλύπτη.

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Εεεε!!! Εσύ, εσύ που είσαι θαμμένος στην Αμφίπολη...

Άκουσέ με! Μείνε εκεί! Μείνε μέσα!
Κλείσε τον τάφο. Σφράγισέ τον. Εμπόδισε οποιονδήποτε να μπει.
Αν δεις το φως κινδυνεύεις.
Δεν μπορεί, πνεύμα εσύ μεγάλο, ζωντανό στην αιωνιότητα, κάποια κατάρα θα ξέρεις, κάποια υπερφυσική δύναμη θα 'χεις. Ρίξε την πρώτη. Άσκησε τη δεύτερη. Κλείσε τον τάφο. Μείνε θαμμένος.
Έξω βασιλεύει η μιζέρια. Έξω παραφυλάει η κακομοιριά. Έξω παραμονεύει ο εξευτελισμός.
Όποιος κι αν είσαι. Όποια κι αν είσαι. Τρανά τα έτη που έζησες. Μεγαλειώδη και ιστορικά.
Τώρα τα πράγματα αλλάξανε. Δεν κατοικούν εδώ ήρωες πια. Δεν κατοικούν ηρωίδες.
Κάτι προδότες μείνανε, κάτι κοπρίτες, κάτι δειλοί.
Τη χαρίσανε την ιστορία σου, την ανταλλάξανε τη δόξα σου, την πουλήσανε την κληρονομιά σου. Φτηνά. Πολύ φτηνά. Φτηνοί είναι, φτηνά πουλάνε, τσάμπα χαρίζουνε.
Όπως κι αν πέθανες, από σπαθί ή φυσικό θάνατο, δόξα και τιμή σού πρέπει. Αν βγεις στο φως θα ξαναπεθάνεις.
Αυτή τη φορά από ντροπή.

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Ο διωγμός της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας (4ος-5ος μ.χ)

 Γράφει ο Έκτορας


Έρικα Λ. Γεωργιάδη
(Ομιλία στη Στοά ΥΠΑΤΙΑ)
Η Καταστροφή
Εφ' όσον υπήρχαν παγανιστικά σχολεία, η Εκκλησία δεν θα μπορούσε χωρίς αντίδραση να συνεχίσει να παρουσιάζεται ως η μοναδική πηγή γνώσης. Εφ' όσον υπήρχαν «παγανιστικά» βιβλία, η Βίβλος δεν θα γινόταν αποδεκτή ως η μοναδική αποκάλυψη του Θεού. Εφ' όσον ζούσαν οι «παγανιστές» φιλόσοφοι και δίδασκαν, οι δογματικοί ισχυρισμοί των Πατέρων της Εκκλησίας θα εξετάζονταν. Η Εκκλησία είχε μόνο μία επιλογή: να καταστρέψει κάθε στοιχείο της λογοκλοπίας της, εξαφανίζοντας όλες τις «παγανιστικές» Σχολές, όλα τα «παγανιστικά» κείμενα, ακόμη και τους ίδιους τους «παγανιστές» φιλόσοφους.

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

TIMES: Η Ακρόπολη καταρρέει

Αρθρο με τίτλο «Η Ακρόπολη καταρρέει, προειδοποιούν έλληνες μηχανικοί» δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοση των βρετανικών Times, με αφορμή τη μελέτη που εγκρίθηκε από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της πτώσης βράχων.
«Η Ακρόπολη καταρρέει και θα χρειαστεί δουλειά για να επισκευαστεί, προειδοποίησαν αρχαιολόγοι στην Ελλάδα» γράφουν οι Times, επικαλούμενοι τηλεγράφημα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων για τη μελέτη που ενέκρινε το ΚΑΣ.«Οι μηχανικοί ανακάλυψαν ότι μέρος του τεράστιου βράχου, πάνω στον οποίο δεσπόζει ο Παρθενώνας στο κέντρο της Αθήνας, αρχίζει να υποχωρεί» αναφέρει ο συντάκτης του άρθρου.Σημειώνει, επίσης, ότι «κλιμάκια του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου διαπίστωσαν 'αστάθεια σε μία αρκετά ευρεία περιοχή', εξετάζοντας την πτώση βράχων τον Ιανουάριο, όταν ένας ογκόλιθος υποχώρησε από το χώρο με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στην ελληνική πρωτεύουσα».Έγινε γνωστό πως το ΚΑΣ ενέκρινε μελέτη που στόχο έχει να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.Στη διάρκεια της συνεδρίασης, ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων Δ.Σβολόπουλος δήλωσε ότι στις 3 Ιανουαρίου «ένα τμήμα βράχου ικανών διαστάσεων έπεσε σε περιοχή που περνούσε κόσμος από τη νότια κλιτύ προς την είσοδο της Ακρόπολης, δηλαδή την κλιμακωτή δίοδο κοντά στο φυλάκιο».Σύμφωνα με τον κ. Σβολόπουλο, από την αυτοψία που έγινε διαπιστώθηκε ότι όλη η περιοχή, δηλαδή το δυτικό τμήμα της νότιας κλιτύος, είχε ζητήματα ασταθειών, σε αρκετά μεγάλη έκταση και σε εξέλιξη.
Η γγ του υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη ανέφερε ότι τα προβλήματα, που έχουν προκληθεί κυρίως από τα νερά της βροχής, τα οποία δεν είχαν σωστές απορροές, σε έναν βαθμό και από την αποχέτευση του παλιού Μουσείου της Ακρόπολης, αφορούν δύο κυρίως περιοχές: Το μη σταθερό σχιστολιθικό πρανές στη νοτιοδυτική πλευρά του βράχου της Ακρόπολης και τον βράχο θεμελίωσης του οθωμανικού τειχίσματος, που δημιουργεί αστάθεια σε τμήμα του τείχους, με προφανή κίνδυνο κατάρρευσης.«Εδώ και περίπου 1,5 χρόνο έχουμε ξεκινήσει μαζί με την Υπηρεσία και την Επιτροπή Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης (σσ. ΥΣΜΑ και ΕΣΜΑ) ένα πρόγραμμα ωρίμανσης μελετών και διαδικασιών για επέμβαση και στα τείχη και στα βραχώδη πρανή. Κάποια από τα έργα αυτά, ήδη, αντιμετωπίζονται στην τρέχουσα προγραμματική περίοδο, όπως το ζήτημα του τείχους ανάμεσα στην 6η και στην 7η αντηρίδα στα νότια της Ακρόπολης, που είχε έρθει πριν μερικούς μήνες στο ΚΑΣ» σημείωσε η κ. Μενδώνη.

Από iefimerida

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

ΣΟΚ – Αμφίπολη: "O τάφος είναι του Μ.Aλέξανδρου" – Επίσημη εξακρίβωση James Romm;;


Ο αμερικανικός διαδικτυακός τόπος «Τhe Daily Beast», φιλοξενεί άρθρο του καθηγητή κλασικών σπουδών στο Bard College, James Romm, ο οποίος…παράλληλα είναι ο συγγραφέας του βιβλίο βιβλίου «Το φάντασμα του θρόνου: Ο θάνατος του Μ. Αλεξάνδρου και ο πόλεμος για το στέμμα και την αυτοκρατορία».Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «για τους αρχαιολόγους σε όλο τον κόσμο η ανακάλυψη του τάφου του μεγάλου στρατηλάτη ήταν και παραμένει να είναι η βασική αιτία για να χάσουν τον ύπνο τους... 
Αυτή τη στιγμή λοιπόν η Αμφίπολη είναι το κέντρο όλης της κοινότητας των αρχαιολόγων. Άλλωστε η περιοχή κατακτήθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. από τον Φίλιππο, τον πατέρα του Αλέξανδρου, και ήταν το προπύργιο της τεράστιας μακεδονικής αυτοκρατορίας.
Το κυκλικό σχήμα της κατασκευής, το τεράστιο μέγεθος της και το κτίσμα κάτω από τον λόφο τα ονομάσαμε τάφο, καθώς δεν βρήκαμε κάποια καλύτερη λέξη που να τα χαρακτηρίζουν.Τα στρογγυλά κτήρια, τα οποία σπάνιζαν στην αρχαιότητα, σε κάποιες περιπτώσεις χρησιμοποιήθηκαν για βασιλικές ταφές. Αλλά κανείς άλλος από τους τάφους που γνωρίζουμε δεν πλησιάζει την κλίμακα του συγκεκριμένου, με 500 μέτρα περιφέρεια (μισή φορά μεγαλύτερη από αυτή του Stonehenge) και να περιτοιχίζεται από έναν εκπληκτικής κατασκευής μαρμάρινο τοίχο.Στην κορυφή του κτηρίου βρισκόταν ένα πέτρινο λιοντάρι, το οποίο εδώ και πολύ καιρό είχε απομακρυνθεί από τη θέση του- σημάδι ότι ο τάφος «φιλοξενούσε» έναν στρατηλάτη ή κάποιον ηγεμόνα.Η ανάλυση της δομής των πετρωμάτων του λιονταριού έδειξε πως ανήκει στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα, δεκαετίες ακριβώς μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου».Όπως σημειώνει ο Romm , «μόνο ο Αλέξανδρος θα μπορούσε να αξίζει ένα τόσο τεράστιο και δαπανηρό χώρο τελευταίας ανάπαυσης.Βέβαια είναι γνωστή η ιστορία ότι τα λείψανα του Αλέξανδρου εκπλάπησαν από τον Πτολεμαίο, τον Μακεδόνα ηγεμόνα της Αιγύπτου και ότι αυτά ενταφιάστηκαν στην Αλεξάνδρεια.Εκτός και αν είναι αληθινός ο αρχαίος μύθος ότι στην πραγματικότητα ο Πτολεμαίος αντικατέστησε το σώμα του Αλέξανδρου με κάποιο άλλο».Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός αναφερόμενος στα ευρήματα της Βεργίνας, όπου η έλλειψη επιγραφών στο εκεί ταφικό μνημείο συνεχίζει ακόμα και σήμερα να «πονοκεφαλιάζει» μερίδα των αρχαιολόγων, αφήνει ανοικτά και κάποια άλλα ενδεχόμενα για την ανασκαφή της Αμφίπολης.Καθώς το ζήτημα έχει γίνει διεθνές, πολλές απόψεις έχουν ακουστεί αναφορικά με το ποιόν ή ποιους μπορεί να περιέχει ο τάφος.«Πολλοί έχουνε εστιάσει στους διαδόχους του Αλέξανδρου, τους στρατηγούς του που μοιράστηκαν την αυτοκρατορία του. Ο Κάσσανδρος και ο Λυσίμαχος είναι από τα επικρατέστερα ονόματα. Η μητέρα του Ολυμπιάδα, είναι μια ακόμα υποψήφια, αλλά καθώς την εκτέλεσαν το 317 π.Χ., φαντάζει απίθανο να την έθαψαν με τόση μεγαλοπρέπεια.Μένει η Ρωξάνη, η σύζυγος του Αλέξανδρου, γνωστή για την ομορφιά της η οποία δηλητηριάστηκε στην Αμφίπολη από τον Κάσσανδρο. Το πτώμα της στάλθηκε για ταφή στη Βεργίνα, αλλά ο τάφος της δεν έχει ανακαλυφθεί».Ο James Romm συνεχίζει λέγοντας ότι, «στον τάφο της Αμφίπολης μπορεί να βρεθούν τα οστά εκατοντάδων ατόμων ή και κανενός. Και αυτό γιατί υπάρχουν κάποιες εικασίες που θέλουν τον τύμβο να είναι ένα μνημείο για τους στρατιώτες του Αλέξανδρου που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της 13χρονης εκστρατείας του στην Ασία.Αυτή η θεωρία θα εξηγούσε τον μαρμάρινο λέοντα που κάποτε κοσμούσε την κορυφή του οικοδομήματος. Κατά κάποιους άλλους θα μπορούσε να είναι ένα κενοτάφιο, το οποίο κατασκευάστηκε για να «φιλοξενήσει» τον Αλέξανδρο, αλλά παρέμεινε άδειο καθώς ο Πτολεμαίος έκλεψε τη σορό του».Αναμένοντας τις ανακοινώσεις των αρχαιολόγων, για την είσοδο τους στον νεκρικό θάλαμο, ο καθηγητής Romm- όπως και πολλοί άλλοι συνάδερφοι του- ελπίζει σε αδιάσειστα στοιχεία και καθαρές απαντήσεις, αναφορικά με την το «ένοικο» του τάφου. Δηλαδή αυτό, που κατά την άποψη του, δεν έλαβαν από την Βεργίνα πριν από 37 χρόνια.

tro-ma-ktiko
http://iperiodiko.gr/roi/o-a/.

Ο κρυμμένος θησαυρός των Αντικυθήρων στην αποθήκη του Μουσείου. 24 αγάλματα αρχαίων θεών και του Οδυσσέα. Βρέθηκαν στο ναυάγιο και δεν εκτέθηκαν ποτέ - ΦΩΤΟ


Ποιος είπε ότι για να βρούμε τον θησαυρό που κρύβεται σε βάθος 55 μ. στον βυθό της θάλασσας στην ανατολική ακτή των Αντικυθήρων είναι απαραίτητος ο εξοπλισμός (μάσκα, βατραχοπέδιλα και μπουκάλες οξυγόνου) ή ακόμη καλύτερα το υπερσύγχρονο Εxosuit που έφθασε από την αντίπερα ακτή του Ατλαντικού για να κάνει την παρθενική του κατάδυση στις ελληνικές θάλασσες;
Ο Ερμής. Από πανάκριβο παριανό μάρμαρο σε εργαστήριο της Περγάμου ή της Εφέσουnauagio 1Μια βουτιά στα υπόγεια της οδού Πατησίων, στο άδυτο των αποθηκών του μεγαλύτερου μουσείου της Ελλάδας, του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου (ΕΑΜ), αποκαλύπτει ένα σημαντικό μέρος του ναυαγίου, το οποίο πέρα από τον διάσημο και αινιγματικό Μηχανισμό δεν έκρυβε μόνο τον εντυπωσιακό Εφηβο ή τον χάλκινο κυνικό φιλόσοφο, αλλά και 24 μεγάλου μεγέθους μαρμάρινα αγάλματα που ουδέποτε παρουσιάστηκαν στο ευρύ κοινό.
 Ο Ερμής. Από πανάκριβο παριανό
μάρμαρο σε εργαστήριο της Περγάμου ή της Εφέσου
 «ΤΑ ΝΕΑ» «καταδύθηκαν» στην ημιυπαίθρια γλυπτοθήκη που βρίσκεται στην καρδιά του μουσείου και παρουσιάζουν τους πετρωμένους θεούς και ήρωες, λαβωμένους από τον χρόνο και το αλάτι της θάλασσας, αόρατους και παραγνωρισμένους πρωταγωνιστές ενός θησαυρού που έναν και πλέον αιώνα μετά την ανακάλυψή του εξακολουθεί να προσελκύει το ενδιαφέρον ειδικών και μη. «Τα αγάλματα που ώς τώρα έχουν βρεθεί ίσως φθάνουν και τα 40» λέει ο διευθύνων το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, δρ. Γεώργιος Κακαβάς (κεντρική φωτογραφία).

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Το όνομα ΕΛΛΗΝΑΣ

Η λέξη Έλλην έχει πολλές ερμηνείες: Έλλην ο ένας, Έλληνες οι πολλοί. Ελλάς = η χώρα που κατοικούν οι Έλληνες· Ελλάς = η υψηλή και ιερή πέτρα-θρόνος, όπου κατοικεί το θείον. 

~ Έλλην = γιος του Δία και της Δωρίππης (κατά μίαν εκδοχή).
~ Έλλην = γιος του Δευκαλίωνος -που ήταν γιος του Προμηθέως- και της Πυρράς -θυγατέρας του Επιμηθέως. Ο φιλοπόλεμος βασιλιάς Έλλην απέκτησε από τη Νύμφη Οροηίδα τους γιους: Δώρο, Ξούθο και Αίολο. Γιοι του Ξούθου: ο Αχαιός και ο Ίων (Ησίοδος). Η ίδια η λέξη χάνεται στην ελληνική ιστορική παράδοση. (Ηροδότου Ιστορία ι-56, Η-23, Ζ-95): «της νύν Ελλάδος, πρότερον δε Πελασγίης καλούμενης».
Σελλοί ονομάζονταν οι κάτοικοι της αρχαίας Δωδώνης του Ολύμπου (όπου και το αρχικό Μαντείο πριν από τον κατακλυσμό του Ωγυγου). Ήταν φύλακες του μαντείου του Διός, αναγκασμένοι να διάγουν βίον τραχύ και ασκητικό. Η λέξη Σελλοί συναντάται και ως Έλλοί (δασυνόμενη) δηλ. Έλ-λοι = οι άνθρωποι οι ιεροί που γεννήθηκαν από τους λίθους (λάας), οι Έλληνες ιερείς του Διός.

ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΚΑΚΙΟΥ Ο ΧΑΛΑΝΔΡΑΙΟΣ ΣΚΑΚΙΣΤΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΣΤΑΜΟΣ


Για το Pune της Ινδίας ξεκίνησε σήμερα το ταξίδι του ο 20χρονος σκακιστής του Σκακιστικού Ομίλου Χαλανδρίου Φίλιππος Στάμος, που τα τελευταία χρόνια αγωνίζεται δανεικός σε ομάδες Α' Εθνικής. Ο Φίλιππος θα λάβει μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων, το οποίο θα πραγματοποιηθεί από τις 6 έως τις 20 Οκτωβρίου, και θα είναι ένας από τους τρεις Έλληνες σκακιστές που συμμετέχουν. Το συγκεκριμένο πανίσχυρο πρωτάθλημα είναι η σημαντικότερη διοργάνωση στην οποία έχει αγωνιστεί μέχρι τώρα ο Φίλιππος και, εκτός από τις αγωνιστικές εμπειρίες που θα του προσφέρει, θα του δώσει την ευκαιρία να βρεθεί δίπλα σε κορυφαίους σκακιστές της παγκόσμιας σκηνής. Χαρακτηριστικό είναι πως στους αγώνες θα παρευρεθεί και ο Ινδός πρώην Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βισβανάθαν Ανάντ. Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων μέχρι 20 ετών ξεκινάει λίγες μέρες μετά τα παγκόσμια πρωταθλήματα στις μικρότερες ηλικίες, στα οποία η Σταυρούλα Τσολακίδου βρέθηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο βάθρο, κατακτώντας τη δεύτερη θέση στην κατηγορία των κοριτσιών μέχρι 16 ετών (αν και μόλις 14 χρονών) μετά την περσινή κατάκτηση της πρώτης θέσης στην κατηγορία έως 14 ετών.
Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στην ιστοσελίδα των αγώνων:
http://www.worldjuniorchess2014.com/players_open.php
Ο Σκακιστικός Όμιλος Χαλανδρίου εύχεται καλή επιτυχία στους δύο Έλληνες και την μία Ελληνίδα που αγωνίζονται στην Ινδία.

Στο φως ένας από τους μεγαλύτερους μυκηναϊκούς λαξευτούς τάφους

Σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη κοντά στον Ορχομενό Βοιωτίας Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017 11:09 UPD: 18:47 Θαλαμοειδής τάφο...