Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Η ζωή στην Αρχαία Αθήνα



Στην Αθήνα η μέρα αρχίζει όπως στη φύση, με την ανατολή του ήλιου. Στον Αθηναίο δεν άρεσε η τεμπελιά. Πλούσιος ή φτωχός, σηκωνόταν μόλις φώτιζε η μέρα. Αλλιώς ούτε ήταν δυνατό. Η ζωή της Αθήνας ήταν έτσι ρυθμισμένη, που εκείνος που θα επέτρεπε στον εαυτό του να τεμπελιάσει τις πρώτες ώρες της μέρας δεν θά βρισκε κανέναν στο σπίτι.Όταν ο Ιπποκράτης ήθελε να περάσει από τον Σωκράτη να τον πάρει για να κάνουν μαζί μια επίσκεψη στον Πρωταγόρα, που είχε έρθει στην Αθήνα, πήγε στον Σωκράτη πριν από την ανατολή του ήλιου, κι όπως λεει ο Πλάτωνας "έκανε μεγάλη φασαρία χτυπώντας τη θύρα με ένα ραβδί". Ο Σωκράτης κοιμόταν. Ο Ιπποκράτης τον σήκωσε απ' το κρεβάτι και επέμεινε να πάνε χωρίς καθυστέρηση.Αλλά ο φιλόσοφος του απάντησε: "Όχι, είναι πολύ νωρίς. Να πάμε όταν φέξει". Μόλις φάνηκαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του Καλλία, όπου είχε καταλύσει ο Πρωταγόρας. Όταν όμως έφτασαν εκεί, βρήκαν το σπίτι γεμάτο καλεσμένους. Ο Πρωταγόρας έκανε περίπατο στη στοά μαζί με τον Καλλία και τους ακολουθούσε μια ομάδα ξένων, που είχαν έρθει από άλλες πόλεις, ακολουθώντας τα ίχνη του Πρωταγόρα. Στην άλλη άκρη της στοάς ένας άλλος σοφιστής, ο Πρόδικος, ήταν ακόμα ξαπλωμένος και σκεπασμένος με την κουβέρτα στο δωμάτιο, που είχε μετατραπεί σε κοιτώνα εξαιτίας των πολλών καλεσμένων, και συζητούσε κι αυτός για κάτι, αλλά ο Σωκράτης δεν κατάφερε να μάθει για ποιο πράγμα γινόταν λόγος γιατί ο Πρόδικος μιλούσε πάρα πολύ σιγανά.Έτσι, λοιπόν, ο Αθηναίος έκανε τις επισκέψεις του την αυγή. Η πρωινή προετοιμασία των Αθηναίων δεν ήταν και τόσο πολύπλοκη. 'Έπλεναν μονάχα το πρόσωπο και τα χέρια, έπειτα ντύνονταν και έβγαιναν.

 

Ενδυμασία Συνήθως πιστεύουν ότι οι Έλληνες ντύνονταν στα λευκά, αλλά αυτή η γνώμη είναι λαθεμένη. Το πλήθος στην Αθήνα παρουσίαζε μια εικόνα πολύ γραφική, που δεν έμοιαζε καθόλου με μια μονότονη πομπή λευκών μορφών. Η ενδυμασία ήταν κατασκευασμένη από υφάσματα με ζωηρά χρώματα, κάποτε μάλιστα από πολλά χρώματα (ειδικότερα η ενδυμασία των νέων) : πορφυρό, κόκκινο, πράσινο και γαλάζιο.Στους άντρες δεν άρεσε το κίτρινο χρώμα, το θεωρούσαν καλό μόνο για τις γυναίκες. Τα λευκά ενδύματα στολίζονταν με μια λωρίδα χρωματιστή. Το κύριο αντικείμενο της αντρικής ενδυμασίας ήταν ο χιτώνας, που τον φορούσαν κατάσαρκα. Ο χιτώνας δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα κομμάτι πανί, με τρύπες για τα χέρια, που το έπιαναν στον έναν ώμο με πόρπη. Το μήκος του χιτώνα ποίκιλλε ανάλογα με την εποχή. Στην αρχή ήταν πολύ μακρύς, μα αργότερα άρχισαν να τον σφίγγουν στη μέση με ένα κορδόνι και έτσι έφτανε ως τα γόνατα. Κάποτε στο χιτώνα έβαζαν και μανίκια. Οι χιτώνες, που προορίζονταν για τους υπηρέτες, τους βιοτέχνες, τους στρατιώτες και τους δούλους είχαν μια τρύπα, μονάχα για το αριστερό χέρι, ο δεξιός ώμος έμενε ακάλυπτος. Πάνω από το χιτώνα οι Αθηναίοι φορούσαν ένα είδος μανδύα ή πελερίνα που το έλεγαν ιμάτιο. Τη μια άκρη του ιματίου την έσφιγγαν στο στήθος κάτω από την αριστερή μασχάλη, ενώ το υπόλοιπο το έριχναν στην πλάτη, πάνω από τον αριστερό ώμο, περνώντας το κάτω ή πάνω από το δεξί χέρι και ξαναπερνώντας το πάνω από τον αριστερό ώμο έτσι που η άλλη άκρη να κρέμεται στην πλάτη. Ένα ιμάτιο για να θεωρείται σεμνό έπρεπε να καλύπτει τα γόνατα, αλλά να μη φτάνει ως τους αστράγαλους.Υπήρχε και ένας κοντός μανδύας, πιασμένος με μια πόρπη κάτω απ' το λαιμό και αφημένος να πέφτει ελεύθερα πάνω απ' τους ώμους και τις πλάτες. Αυτή η πελερίνα ονομαζόταν χλαμύδα και τη φορούσαν στον πόλεμο, στο κυνήγι και στα ταξίδια. Στην Αθήνα η χλαμύδα ήταν το συνηθισμένο ένδυμα της νεολαίας.Το κεφάλι έμενε ακάλυπτο.

Γιατί οι έξυπνοι άνθρωποι δεν μπορούν να βρουν την ευτυχία;


Γιατί οι έξυπνοι άνθρωποι δεν μπορούν να βρουν την ευτυχία;




« Η ευτυχία σε έξυπνους ανθρώπους είναι το πιο σπάνιο πράγμα που ξέρω». – Ernest Hemimgway
Η παρουσία ενός πιστού και αγαπημένου συντρόφου, μια σπουδαία οικογενειακή ζωή και μια επιτυχημένη καριέρα, ίσως να μην είναι αρκετά για να αποτρέψουν μια έξυπνη ψυχή να αισθάνεται θλίψη και μελαγχολία.
Ακολουθούν οι 6 πιθανότεροι λόγοι γιατί η ευτυχία φαίνεται να αποφεύγει τους πολύ έξυπνους ανθρώπους:
1. Είναι θύματα της υπερανάλυσης
Πολλοί άνθρωποι με μεγάλο επίπεδο εξυπνάδας σκέφτονται υπερβολικά πολύ και αναλύουν τα πάντα που συμβαίνουν στη ζωή τους, στον περίγυρό τους και πέρα από αυτόν. Η τόση πολλή σκέψη μπορεί να είναι εξαντλητική κάποιες φορές, ιδιαίτερα όταν οι σκέψεις σας, σας οδηγούν σε συμπεράσματα τα οποία σας ενοχλούν και σας απογοητεύουν. Σας βαραίνουν, αλλά δεν μπορείτε να κάνετε κάτι, παρά μόνο να σκέφτεστε και να σκέφτεστε, ανεξαρτήτως του πόσο σας στραγγίζει αυτή η εμπειρία.Η ικανότητά σας να αναλύετε τα πράγματα είναι πολύ καλή. Όμως, είναι επίσης αλήθεια ότι δεν χρειάζεται να δίνετε προσοχή στα πάντα και να γεμίζετε το μυαλό σας με δυσάρεστες σκέψεις. «Η άγνοια είναι ευτυχία». Αυτή η φράση αληθεύει για ανθρώπους σαν εσάς που μπορούν να δουν μέσα στον άλλον και να αναγνωρίσουν τα πραγματικά του κίνητρα. Χωρίς αμφιβολία, ο κόσμος μοιάζει σαν ένα απογοητευτικό μέρος που το κατοικούν λάθος άνθρωποι. Για να μην αναφέρουμε και τα συναισθήματα που σας επηρεάζουν σχετικά με τους συλλογισμούς σας με διάφορα φιλοσοφικά προβλήματα, παγκόσμια ζητήματα και τα αιώνια ερωτήματα της ζωής που δεν έχουν απάντηση. Αν μάθετε να αγνοείτε, θα νιώσετε ξένοιαστοι, ευδιάθετοι και χαρούμενοι.
2. Θέλουν να ταιριάζουν τα πάντα με τα υψηλά τους στάνταρ
Οι άνθρωποι με μεγάλο δείκτη ευφυίας είναι πάντα σίγουροι για το τι θέλουν και οτιδήποτε κατώτερο των προσδοκιών τους, αποτυγχάνει να τους ικανοποιήσει. Αυτό δυσκολεύει ακόμα πιο πολύ τα άτομα αυτά να είναι ευτυχισμένα. Αυτό ισχύει για όλα, είτε πρόκειται για κάποια καριέρα, είτε για τις σχέσεις, είτε για οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στη ζωή.Είναι γεγονός ότι δεν παίρνουμε ποτέ όλα αυτά που θέλουμε. Αλλά αυτή η πρακτική γνώση δεν είναι παρούσα σε εκείνους που έχουν ευφυέστατο θεωρητικό μυαλό. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μικρή πρακτική ευφυία και μια ιδεαλιστική ματιά για τον κόσμο που δεν τους βοηθάει καθόλου να τα βγάλουν πέρα μαζί του. Επομένως, όταν ανακαλύπτουν ότι η πραγματικότητα έρχεται σε αντίθεση με τις προσδοκίες τους, αισθάνονται εξαιρετικά απογοητευμένοι.
3. Οι έξυπνοι άνθρωποι κρίνουν τον εαυτό τους πολύ σκληρά
Ένας από τους λόγους της δυστυχίας τους είναι και η τάση τους να είναι εξαιρετικά σκληροί με τον εαυτό τους. Δεν έχει να κάνει μόνο με τις επιτυχίες τους και τις αποτυχίες τους, αλλά με οτιδήποτε τους αφορά. Η βαθιά σκεπτόμενη φύση τους, αναλύει σχολαστικά τη συμπεριφορά τους και τις πράξεις τους και τις συγκρίνει με τα υψηλότερα στάνταρ τους. Παρόλο που αυτό γίνεται χωρίς πρόθεση, αυτή η τάση, τους δίνει ένα καλό λόγο για να κατηγορούν τον εαυτό τους.
Μια πράξη που έκαναν πριν πολλά χρόνια μπορεί ξαφνικά να στοιχειώσει το μυαλό τους και να τους υπενθυμίσει πως απέτυχαν να κάνουν τα πράγματα με τον σωστό τρόπο. Αυτό ενοχλεί το μυαλό τους και χαλάει την διάθεσή τους. Μετά από αυτό μπορούν με δυσκολία να περάσουν τη μέρα τους με χαρά ή να καταφέρουν να κοιμηθούν ήρεμοι το βράδυ. Αυτά τα είδη των αναμνήσεων σχετικών με τα λάθη του παρελθόντος, είναι συχνά στους έξυπνους ανθρώπους. Η ενοχή και η δυσαρέσκεια γεμίζουν το μυαλό τους. Αυτά τα αρνητικά συναισθήματα είναι αρκετά για να σβήσουν την ευτυχία από τη ζωή τους.
4. Στοχεύουν μεγαλύτερα πράγματα
Δεν μπορούν να ικανοποιηθούν με αυτά που έχουν στη ζωή τους επειδή η μεγάλη τους ευφυία, τους δίνει τη δύναμη να φανταστούν μεγαλύτερα πράγματα. Πάντα ψάχνουν για έναν μεγαλύτερο σκοπό, νόημα, σχέδιο. Μερικοί από αυτούς παρασύρονται τόσο πολύ από την έντονη φαντασία τους, που τους είναι αδύνατο να απολαύσουν τα καλά πράγματα που έχουν στη ζωή τους. Η συνηθισμένη ζωή είναι τόσο βαρετή για αυτούς και για αυτό το λόγο ψάχνουν για «εξαιρετισμό», που φυσικά δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.Μήπως πιστεύετε ότι αυτός ο πλανήτης δεν είναι η πραγματική σας κατοικία ή ότι θα έπρεπε να ζείτε σε μια διαφορετική εποχή; Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο για μια έξυπνη, βαθιά σκεπτόμενη προσωπικότητα. Με τέτοιες σκέψεις να κατακλύζουν το μυαλό σας δύσκολα θα είστε χαρούμενοι, όταν δεν μπορείτε να αποδεχτείτε τον κόσμο, ακόμα και την εποχή στην οποία ζείτε.
5. Κανείς δεν τους αντιλαμβάνεται και δεν βρίσκουν άτομα να κάνουν ουσιαστικό διάλογο
Όλοι μας λαχταράμε να μας καταλαβαίνουν πραγματικά οι άλλοι, αλλά οι έξυπνοι άνθρωποι μπορούν πολύ δύσκολα να βρουν κάποιον που να τους καταλαβαίνει. Όταν έχουμε γύρω μας ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν, το μισό από το στρες που έχουμε σταματάει να υφίσταται. Δεν υπάρχει τίποτα πιο καθησυχαστικό από το να κάνουμε ουσιαστικό διάλογο με κάποιο άτομο που καταλαβαίνει την οπτική μας και τις ιδέες μας πάνω στην προσωπική μας ζωή, την φιλοσοφία, τα παγκόσμια ζητήματα και άλλα πολύπλοκα ερωτήματα. Οι περισσότεροι έξυπνοι άνθρωποι αισθάνονται παρεξηγημένοι και μοναχικοί καθώς συνήθως κανείς δεν εκτιμάει το βάθος της σκέψης τους και τον τρόπο που βλέπουν και αναλύουν τα πράγματα.Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι οι έξυπνοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να κοινωνικοποιούνται τόσο πολύ όσο οι άνθρωποι με μέσο δείκτη νοημοσύνης, για να είναι χαρούμενοι. Ωστόσο, οι έξυπνοι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να συναντάνε ανθρώπους, να επικοινωνούν και να κάνουν απολαυστικές συζητήσεις. Ενδιαφέρονται περισσότερο να μιλάνε για πράγματα ουσιαστικά και συναρπαστικά παρά για θέματα όπως το φαγητό, ο καιρός ή σχέδια για το σαββατοκύριακο. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να βρουν κάποιο άτομο που θα ικανοποιήσει την επιθυμία τους για μια εις βάθος συζήτηση. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της υλικής και καταναλωτικής κοινωνίας στην οποία ζούμε.
6. Οι έξυπνοι άνθρωποι συχνά έχουν ψυχολογικά θέματα
Πολλές έρευνες έχουν βρει μια σύνδεση ανάμεσα σε πολύ έξυπνα μυαλά και σε ψυχιατρικές διαταραχές όπως διπολική διαταραχή και κοινωνικό άγχος. Είναι δυνατόν αυτές οι διαταραχές να προκαλούνται από ένα έξυπνο μυαλό; Δεν μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε αυτό, καθώς υπάρχουν τόσα πολλά κρυμμένα μυστήρια για το ανθρώπινο μυαλό που περιμένουν να αποκαλυφτούν από την επιστήμη.Δεν υποφέρουν όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι από διάφορες ψυχικές διαταραχές. Όμως ακόμα και αυτοί που δεν υποφέρουν, είναι επιρρεπείς στην υπαρξιακή κατάθλιψη, η οποία συνήθως προκύπτει από το γεγονός ότι σκέφτονται πάρα πολύ. Αν συνεχίσετε να σκέφτεστε και να αναλύετε τα πάντα βαθιά, θα ρθει η στιγμή που θα αρχίσετε να σκέφτεστε για τη ζωή και το θάνατο. Το μυαλό σας θα αρχίσει να ψάχνει για το νόημα της ύπαρξής σας και τότε θα αρχίσετε να επαναξιολογείτε τη ζωή σας. Αυτό θα σας στενοχωρήσει, χωρίς προφανή λόγο.
Μετάφραση: awakengr.com via themindsjournal.com

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

BRAVOOOOOO....Πρωταθλητής Ευρώπης ο Λευτέρης Πετρούνιας



Άλλη μία χρυσή σελίδα έγραψε ο Λευτέρης Πετρούνιας, ο οποίος αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης στους κρίκους για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, σαρώνοντας στο διάβα του και στο Κλουζ!
Παράλληλα, η ελληνική γυμναστική κατέγραψε μία ιστορική διπλή επιτυχία στη ρουμανική πόλη, αφού ανάμεσα στους φιναλίστ των κρίκων ήταν και ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, τερματίζοντας στην τιμητική 6η θέση. Ποτέ άλλοτε η Ελλάδα δεν είχε διπλή εκπροσώπηση στον τελικό του ίδιου οργάνου σ’ ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ενόργανης.
Η κατάμεστη από 5.000 φιλάθλους «Σάλα Πολιβαλέντα» του Κλουζ χόρεψε στους ήχους του «Ζορμπά» και υποκλίθηκε στον Λευτέρη Πετρούνια, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι είναι μία κλάση πάνω απ’ όλους τους αντιπάλους του: Με 15,433 βαθμούς, έπειτα από μια καταπληκτική εκτέλεση του προγράμματός του (συντελεστής δυσκολίας 6,30), κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με τεράστια βαθμολογική διαφορά από τον Βρετανό Κόρτνι Τάλοχ (15,066 β.) και τον Ουκρανό Ίγκορ Ραντιβίλοφ (15,033 β.), που τον ακολούθησαν στο βάθρο. Ο αθλητής του Δημήτρη Ράφτη ήταν ο κορυφαίος όλων και στον προκριματικό της Τετάρτης (19/04) με 15,366 β., με εξίσου χαώδη απόσταση από τους αντιπάλους του.
Το χειροκρότημα κέρδισε στους κρίκους και ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, ο οποίος στην πρώτη του παρουσία σε τελικό μεγάλης διοργάνωσης κατέκτησε την εξαιρετική 6η θέση με 14,666 βαθμούς, παρουσιάζοντας πρόγραμμα με συντελεστή δυσκολίας 6,00.
Ο ανερχόμενος πρωταθλητής είχε πάρει την 8η θέση στον προκριματικό με 14,700 βαθμούς και έδειξε με την πρόκρισή του ότι η ελληνική ενόργανη έχει λαμπρό παρόν αλλά και μέλλον, κατορθώνοντας να αναδεικνύει όλο και περισσότερους αθλητές διεθνούς κλάσης, παρ’ όλες τις αντιξοότητες.Για τον Πετρούνια, αυτός είναι ο τρίτος ευρωπαϊκός τίτλος και μάλιστα συνεχόμενος, έπειτα από τους αντίστοιχους θριάμβους του το 2015 στο Μονπελιέ και το 2016 στη Βέρνη, καθώς και το συνολικά τέταρτο μετάλλιό του στο θεσμό, αφού είχε κερδίσει το χάλκινο στο ντεμπούτο του το 2011 στο Βερολίνο.Επιπλέον, ο Έλληνας «άρχοντας των κρίκων» μετρά πλέον έξι διαδοχικά χρυσά μετάλλια σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις από το 2015 και μετά, αφού στα τρία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα έρχονται να προστεθούν οι νίκες στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2015, στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες της ίδιας χρονιάς και φυσικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.
http://www.hoc.gr/el/node/1967

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Σπουδαίοι Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής και η ιστορία των Ελλήνων μουσουλμάνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας


Βαλαάδες αποκαλούνταν Έλληνες που είχαν εξισλαμισθεί κατά την ύστερη περίοδο της τουρκοκρατίας στην δυτική Μακεδονία ή και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Το όνομα αυτό προέρχεται ενδεχομένως από την αραβική λέξη βαλαχί (Wallah, " ορκίζομαι στον Αλλάχ") το οποίο τους αποδόθηκε με σκωπτική διάθεση επειδή δεν γνώριζαν παρά ελάχιστες τουρκικές λέξεις, ενώ υπάρχει και η άποψη ότι προέρχεται από διαγλωσσική προσαρμογή του εθνωνυμίου "Βλάχοι". Οι ίδιοι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους "Φούτσηδες". Η μεγαλύτερη συγκέντρωση Βαλαχάδων υπήρχε σε χωριά μεταξύ Σιάτιστας, Καστοριάς και Γρεβενών. Οι περισσότεροι από αυτούς θεωρήθηκαν ανταλλάξιμοι κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 και μετοίκησαν στην Τουρκία. Εξισλαμίστηκαν κατά τον 17ο αιώνα. Ο πρόσφατος εξισλαμισμός τους υποδεικνύεται και από το ότι υπάρχουν κοινά επώνυμα μεταξύ Βαλαχάδων και Χριστιανών της περιοχής, καθώς και χωράφια τα οποία είχαν διαμοιραστεί ως "αδελφομοίρια" και οι ιδιοκτήτες τους γνώριζαν ότι ήταν συγγενείς αν και είχαν διαφορετική θρησκεία. Αρχισαν να εξισλαμίζονται στα τέλη του 17ου αι. και αυτό συνεχίστηκε και τον επόμενο αιώνα λόγω των πιέσεων από τους Τουρκαλβανούς και τον Αλή Πασά ο οποίος μετέβαλε σε τσιφλίκια τα χριστιανικά χωριά. Ο Πουκεβίλ αναφέρει ότι η Λεψίστα ή Ανασελίτσα, ένα από τα χωριά των Βαλαάδων, κτίστηκε τον 14ο αιώνα από εξισλαμισθέντες Βαρδαριώτες που αντικατέστησαν άλλους χριστιανούς που είχαν σφαγεί ή εξανδραποδισθεί.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

ΠΡΟΣΟΧΗ....Τειρεσίας: Ποιος απολαμβάνει την ερωτική πράξη περισσότερο;


Ο Τειρεσίας ο διάσημος μάντης, σύμφωνα με τον μύθο, δεν ήταν εκ γενετής τυφλός. Σύμφωνα με μία εκ των αναφορών, αυτό έγινε λόγω της μοναδικής εμπειρίες του, με την αντρική και γυναικεία φύση. Σε ένα περίπατό του στο όρος Κυλλήνη παρακολούθησε δύο φίδια που ζευγάρωναν. Όταν τα φίδια του επιτέθηκαν εκείνος τα χτύπησε με το ραβδί του σκοτώνοντας το θηλυκό. Τότε μεταμορφώθηκε ο ίδιος σε γυναίκα και έγινε ξακουστή εταίρα. Επτά χρόνια αργότερα όμως, στο ίδιο μέρος, είδε πάλι δυο φίδια που ζευγάρωναν και επειδή αυτή τη φορά σκότωσε το αρσενικό, ξανάγινε άνδρας.
 Σε έναν λοιπόν από τους συνηθισμένους τσακωμούς του θεϊκού ζευγαριού στο Όλυμπο, άστραφτε και βρόνταγε, όταν η Ήρα κατηγορούσε για ακόμη μία φορά τον Δία για τις πολυάριθμες απιστίες του. Εκείνος απολογήθηκε λέγοντας ότι έτσι κι αλλιώς όταν πλαγιάζει μαζί της, αυτή απολαμβάνει περισσότερο.Οι γυναίκες βεβαίως απολαμβάνουν πολύ περισσότερο στην ερωτική πράξη από τους άντρες, υποστήριξε.Κουταμάρες! φώναξε η Ήρα, ξέρεις πολύ καλά ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.Ο Δίας λοιπόν πρότεινε να καλέσουν τον Τειρεσία, για να τους πει την γνώμη του, καθώς είχε υπάρξει διαδοχικά και άνδρας και γυναίκα. Το ερώτημα που του έθεσαν ήταν: «Ποιος ηδονίζεται περισσότερο κατά την ερωτική πράξη σεξ, ο άνδρας ή η γυναίκα
Τότε, ο Τειρεσίας απάντησε διστακτικά:
«Αυτό είναι απλό, δεν χρειάζεται να γνωρίζει κάποιος την φύση και των δύο φύλων. Απλά τοποθετήστε το μικρό σας δάκτυλο (μικρό ή ωτίτη), στο εσωτερικό του αφτιού σας, και τρίψτε το εσωτερικό του με περιστροφικές κινήσεις, σαν να το καθαρίζεται. Ποιο αισθάνεται καλύτερα το δάκτυλο ή το αυτί σας»;Οι δύο θεοί κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με απορία, και λίγο έλειψε να βάλουν το δάχτυλο στα αυτιά τους, αλλά ήταν Θεοί, και δεν επιτρεπόταν να παραδεχτούν μία τέτοια, εύκολη απάντηση. Ο Δίας λοιπόν με σαρδόνιο χαμόγελο, διέταξε με βροντές τον Τειρεσία να τους πει την πραγματική εμπειρία του ως άντρας ή γυναίκα. Τότε ο Τειρεσίας αναγκαστικά παραδέχτηκε :
«Αν διαιρούσαμε την ηδονή σε μέρη δέκα, ένα θα έπαιρνε ο άντρας και εννιά η γυναίκα».
Ο Δίας τότε έπεσε στα πατώματα, και με την δεύτερη απάντηση και επιβεβαίωση του Τειρεσία. Η Ήρα έξαλλη, θύμωσε τόσο πολύ ώστε τύφλωσε τον Τειρεσία. Ο Δίας για απαλύνει το μαρτύριο του Τειρεσία, και φοβούμενος το μένος της Ήρας, τον αποζημίωσε με την «κρυφή όραση», το χάρισμα δηλαδή της μαντικής...!

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Τὸ ἀστείρευτο ἑλληνικὸ «γλωσσολογικὸ ὕδωρ»


Ακριβολογία: Μια μοναδική ιδιότητα της ελληνικής γλώσσης
του Ἀντωνίου Α. Ἀντωνάκου
φιλολόγου-ἱστορικοῦ
Οἱ ξένοι ὅταν θέλουν νὰ δημιουργήσουν μιὰ λέξη, εἰδικὰ σὲ ἐπιστημονικὸ πεδίο, χρησιμοποιοῦν πάντοτε καὶ μόνο τὴν Ἑλληνική. Γιὰ παράδειγμα ἀναφέρω μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἑταιρεῖες ἀθλητικῶν εἰδῶν, τὴν ἑταιρεία Nike (ἡ λέξη προφέρεται «νάϊκι» καὶ ὄχι «νάϊκ»). NIKE ὅμως σημαίνει Νίκη. Τὸ ὄνομα αὐτὸ ἐδόθη πρὸς τιμὴν ...
τῆς Νίκης τῆς Σαμοθράκης, ἀντίγραφο τοῦ ἀγάλματος τῆς ὁποίας κοσμεῖ τὸ ἐργοστάσιο τῆς ἑταιρείας στὸ Ὄρεγκον, διότι νίκη στὴν ἑλληνικὴ εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐπέρχεται μέσα ἀπὸ τὴν ψυχικὴ δύναμη, ἐνῶ victory εἶναι ἡ νίκη ποὺ ἐπέρχεται μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο.Τὸ ὄνομα τῆς θεᾶς Νίκης ἐπέλεξε, ἐπίσης, καὶ ἡ γνωστὴ ἑταιρεία φωτογραφικῶν εἰδῶν ΝΙΚΟΝ γιὰ νὰ προωθήσει τὰ προϊόντα της. Ἀλλὰ καὶ ἡ γνωστὴ παγκοσμίως ἰαπωνικὴ ἑταιρεία φωτογραφικῶν εἰδῶν CANON πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἐφεῦρε τὸ περίφημο σύστημα αὐτόματης ἑστίασης (Auto Focus), τὸ ὁποῖο στὴ συνέχεια υἱοθέτησαν ὅλες οἱ ἑταιρεῖες γιὰ τὶς γενιὲς τῶν φωτογραφικῶν μηχανῶν τους. Τὸ σύστημα αὐτὸ ἡ CANON τὸ ὠνόμασε EOS ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ τῶν λέξεων ELECTRONIC OPERATING SYSTEM, ποὺ σημαίνουν «Ἠλεκτρονικὸ σύστημα χειρισμοῦ». Οἱ ἴδιοι οἱ Ἰάπωνες, λοιπόν, ἔγραφαν στὶς ὁδηγίες χειρισμοῦ (Manual) τῶν μηχανῶν τὰ ἑξῆς: «Ὠνομάσαμε τὸ νέο σύστημα μὲ τὴν λεξη EOS (ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ λέξεων ELECTRONIC OPERATING SYSTEM). Ἡ λέξη αὐτὴ δὲν εἶναι τυχαία. Εἶναι ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ λέξη «ΕΩΣ», ποὺ σημαίνει «αὐγή». Καὶ τὴν ἐπιλέξαμε σκοπίμως, διότι μὲ αὐτὸ τὸ σύστημα φέραμε τὴν αὐγὴ στὴν νέα τεχνολογία».

Ιστορικὴ ὁμιλία τοῦ Ξενοφώντα Ζολώτα τὸ 1959 μὲ ἑλληνικὲς λέξεις δάνεια τῆς ἀγγλικῆς γλῶσσας.
Πράγματι, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Φώτιος στὸ λεξικό του: «Ἕως»: ἡ πρὸ τῆς τοῦ ἡλίου ἀνατολῆς ὥρα! Πόσο προηγμένοι, λοιπόν, εἶναι οἱ Ἰάπωνες! Καὶ παρ’ ὅλη τὴν πλούσια ἱστορία τους, μόνο στὴν Ἑλληνικὴ μποροῦσαν νὰ καταφύγουν γιὰ νὰ ἀποδώσουν μὲ ἀκρίβεια κάτι. Ὁ Martin Heidegger, Γερμανὸς φιλόσοφος, ἀπὸ τοὺς κυριώτερους ἐκπροσώπους τοῦ ὑπαρξισμοῦ τοῦ 20ου αἰῶνος, στὸ ἴδιο μῆκος κύματος δήλωνε τὰ ἑξῆς: «Ἡ Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ἀνήκει στὰ πρότυπα, μέσα ἀπὸ τὰ ὁποῖα προβάλλουν οἱ πνευματικὲς δυνάμεις τῆς δημιουργικῆς μεγαλοφυΐας, διότι ἀναφορικὰ πρὸς τὶς δυνατότητες ποὺ παρέχει στὴν σκέψη, εἶναι ἡ πιὸ ἰσχυρὴ καὶ συνάμα ἡ πιὸ πνευματώδης ἀπ’ ὅλες τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου».Ὁ Ἄγγλος οἰκονομολόγος Τζέημς Μὴντ (βραβεῖο Νόμπελ 1997), σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σχετικῶς νέα του βιβλία, ἀναπτύσσει μιὰ νέα οἰκονομικὴ θεωρία. Ὑποστηρίζει ὅτι ὁ κομμουνισμὸς ὡς οἰκονομικὴ λύση ἀπέτυχε. Ὁ καπιταλισμὸς εἶναι γεμᾶτος πληγές, ἄρα μὴ ἐφαρμόσιμος, στὴν ἀμιγῆ τουλάχιστον μορφή του. Τὸ καλὺτερο εἶναι νὰ δημιουργήσουμε ἕνα νέο οἰκονομικὸ πλαίσιο, μὲ τὰ ἀπαραίτητα στοιχεῖα τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς, ἀλλὰ καὶ τὴν διατήρηση τῆς πρωτοβουλίας τοῦ ἀτόμου. Καὶ πῶς νὰ ὀνομάσουμε αὐτὸ τὸ νέο σύστημα, στὸ ὁποῖο θὰ ἄξιζε νὰ ζῆ κανείς; «Ἀγαθοτοπία». AGATHOTOPIA, λοιπόν, ὀνομάζει τὸ νέο βιβλίο του καὶ τὴν νέα θεωρία του (σελ.VI). Ἀπὸ τὰ παραπάνω παραδείγματα, λοιπόν, φαίνεται ὅτι οἱ ξένοι καταφεύγουν πάντα στὸ ἑλληνικὸ λεξιλόγιο, ὅταν πρόκειται νὰ δημιουργήσουν λέξη ποὺ νὰ ἐκφράζη ἔννοια. Γιὰ νὰ μὴ μείνη ὅμως οὐδεμὶα ἀμφιβολία, μνημονεύω δύο ἀκόμη χωρία ἀπὸ ἕνα σημαντικὸ ἔργο, ποὺ ἀνέφερα καὶ λίγο παραπάνω.Τὸ βιβλίο τῶν Γάλλων λεξικογράφων Jean Bouffartigue καὶ AnneMarie Delrieu «Οἱ ἑλληνικὲς ρίζες στὴν γαλλικὴ γλῶσσα», ὅπου τονίζουν τὰ ἑξῆς: «Οἱ βάσεις καὶ ὁ ἐξοπλισμὸς τοῦ ἐπιστημονικοῦ λεξιλογίου ἦλθαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἀκόμη καὶ στὴν Ἀρχαιότητα. Τὰ δάνεια ὅμως ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ ἐξακολούθησαν ἀκόμη καὶ μετὰ τὸν θάνατο τῆς ἑλληνικῆς ἐπιστήμης, καὶ ὄχι μόνο ἀπὸ συνήθεια. Συνέχισαν, διότι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα προσφέρεται μὲ ἀξιοθαύμαστο τρόπο, πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι ἡ λατινική γιὰ τὴν δημιουργία νέων λέξεων ἀνάλογα μὲ τὶς ἀνάγκες». Καὶ συνεχίζουν… «…Ὁ ἐπιστήμονας ποὺ πρέπει νὰ μιλήση γιὰ ἕνα ζῶο ποὺ τὰ δάχτυλά του εἶναι φτεροῦγες (dont les doigts des ailes) εἶναι πολὺ εὐτυχὴς ποὺ μπορεῖ νὰ κατασκευάση, μὲ βάση τὸ ἑλληνικὸ πρότυπο, τὴν λέξη «PTERODACTYLE» (πτεροδάκτυλος).Ἡ ἐπιστήμη ἀνακαλύπτει ἀσταμάτητα νέα ἀντικείμενα ἢ ἔννοιες. Πρέπει νὰ τὰ ὀνομάση. Ὁ θησαυρὸς τῶν ἑλληνικῶν ριζῶν βρίσκεται μπροστά της, ἀρκεῖ νὰ τὰ ἀντλήση ἀπὸ ἐκεῖ. Θὰ ἦταν πολὺ περίεργο νὰ μὴ βρῆ αὐτὲς ποὺ χρειάζεται» (σελ.19). Καὶ λίγο παρακάτω ἀναφέρουν: «Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὅπως μιλήθηκε καὶ γράφτηκε στὴν ἀρχαιότητα, δὲν παρεῖχε πιὰ ὲπαρκεῖς λέξεις γιὰ ἕναν αὐξανόμενο ἀριθμὸ νέων ἐννοιῶν. Παρουσιάσθηκε, τότε, ἡ ἰδέα νὰ χρησιμοποιηθοῦν οἱ μέθοδοι ποὺ ἐφάρμοζαν οἱ Ἕλληνες γιὰ νὰ αὐξάνουν τὸ λεξιλόγιό τους. Ἡ δομὴ τῆς γλώσσης τους τοὺς ἐπέτρεπε νὰ συνθέτουν λέξεις μ’ ἕναν ἁπλὸ τρόπο καὶ ἀποτελεσματικό: τοὺς μιμήθηκαν. Προσπάθησαν νὰ φαντασθοῦν τὶ θὰ ἔκαναν οἱ Ἕλληνες, ἂν εἶχαν νὰ ὀνομάσουν τὴν νέα ἔννοια ἢ τὸ νέο ἀντικείμενο: κατασκεύασαν μιὰ νέα ἑλληνικὴ λέξη, τὴν ὁποία μετέγραψαν στὰ γαλλικά (ἢ στὰ ἀγγλικα ἢ στὰ γερμανικὰ ἢ στὰ ἰταλικά, διότι οἱ Γάλλοι δὲν ἦσαν πάντα οἱ πρῶτοι ποὺ ἔκαναν αὐτὴν τὴ δουλειά).
Ἡ μίμηση τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς ἦταν ἐπιτυχημένη, διότι οἱ κατασκευαστὲς ἑλληνικῶν λέξεων εἶναι γενικῶς ἐξαιρετικοὶ ἑλληνιστές. Τὸ «COSMONAUTE» καὶ «ASRONAUTE» βασίζονται στὰ ὑποθετικὰ κοσμοναύτης καὶ ἀστροναύτης (ναύτης τοῦ κόσμου, ναύτης τῶν ἄστρων: κόσμος καὶ ἄστρον + ναύτης), τὰ ὁποῖα συμμορφώνονται ἀπολύτως μὲ τοὺς κανόνες σύνθεσης τῶν ἑλληνικῶν λέξεων. Ὁ εἰδικὸς γιὰ τὶς ἀσθένειες τοῦ δέρματος δὲν λέγεται «DERMOLOGUE», παρ’ ὅλο ποὺ μιὰ ἑλληνικὴ λέξη «Δερμολόγος» δὲν θὰ ἦταν τελείως ἀδύνατη, ἀλλὰ «DERMATOLOGUE», ἐπειδὴ ὁ πιὸ πιθανὸς σχηματισμὸς στὰ ἑλληνικὰ θὰ ἦταν ἡ λέξη «Δερματολόγος», (σελ.21).Ἡ σπουδαία Γαλλίδα ἀκαδημαϊκὸς καὶ ἑλληνίστρια Ζακλὶν ντὲ Ρομιγὺ εἶχε διαπιστώσει ἀπὸ τὴν πολυετῆ ἐνασχόλησή της μὲ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία, τὸ πόσο οἱ ξένοι καταφεύγουν στὸ ἀστείρευτο ἑλληνικὸ «γλωσσολογικὸ ὕδωρ» καὶ εἶχε πεῖ: «Ἀνατρέχουν στὰ ἑλληνικὰ γιὰ νὰ ὀνομάσουν τὶς σύγχρονες ἀνακαλύψεις καὶ ἐφευρέσεις (ἀπὸ τὴν εὐθανασία ὡς τὸν μεταβολισμό), χωρὶς νὰ ἀναφέρουμε τοὺς πυραύλους ἢ τοὺς μεγάλους ἐπιστημονικοὺς στόχους πού ὀνομάζονται «Ἀριάδνη» ἢ «Ἑρμῆς». Ἀναπνέουν μὲ τὸν ἀέρα τῆς Ἑλλάδος κάθε στιγμή, χωρὶς νὰ τὸ ξέρουμε. Ὁ Μίτος τῆς Ἀριάδνης, τὸ Οἰδιπόδειον σύμπλεγμα, ὅπως καὶ τόσα ἄλλα, εἶναι ἀναμνήσεις ἑλληνικές. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ Ὀλυμπιακοὶ ἀγῶνες καὶ ὁ Μαραθώνιος δρόμος. Ἡ Εὐρώπη ποὺ σφυρηλατοῦμε ἔχει ἑλληνικὸ ὄνομα. Ἡ Ἀρχαία Ἑλλάδα μᾶς προσφέρει μιὰ γλῶσσα γιὰ τὴν ὁποία θὰ πῶ ἀκόμη μιὰ φορὰ ὅτι εἶναι οἰκουμενική».
enromiosini

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Προσωκρατικοί: Η Ψυχή του Κόσμου (που δεν αναφέρει κανείς...)



Ως προσωκρατικοί φιλόσοφοι εννοούνται φιλόσοφοι που έζησαν από τον 7ο αιώνα π.κ.ε. μέχρι και κατά την εποχή του Σωκράτη, αφού ορισμένοι υπήρξαν σύγχρονοί του. Ο στοχασμός τους είναι προδρομικός της ελληνικής φιλοσοφίας γενικότερα. Θεωρούνται οι πρώτοι που διατύπωσαν συγκεκριμένες φιλοσοφικές θεωρίες, εγκαταλείποντας την αυθεντία της παράδοσης. Τα ερωτήματα που θέτουν αφορούν κυρίως στην Κοσμογονία, ως απάντηση στο ερώτημα για τη γένεση του κόσμου, την Κοσμολογία, ως απάντηση στο ερώτημα για την υφή και τη λειτουργία του κόσμου και την Γνωσιολογία, ως απάντηση στο ερώτημα ποιες είναι οι δυνατότητες και τα όρια της ανθρώπινης σκέψης.

Ο ΘΑΛΗΣ & Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ο Θαλής (624-546 π.κ.ε.) ο πρώτος Έλληνας φιλόσοφος κι ένας από τους «Επτά Σοφούς της αρχαιότητας» προσπαθούσε να διδάξει στους συμπολίτες του στην Μίλητο τον τρόπο να συλλογίζονται ορθά. Πρέπει να ήταν ένας ήρεμος και καλοκάγαθος άνθρωπος αφού δεν οργιζόταν όταν εκείνοι δεν καταλάβαιναν το παραμικρό από τα σημαντικά πράγματα που τους έλεγε ή όταν τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν. Πρέπει να αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη γι’ αυτούς όταν οι άλλοι Έλληνες τον συμπεριέλαβαν στους Επτά Σοφούς δίπλα στον Σόλωνα. Βλέπετε, ήταν έτοιμοι πάντοτε να τον χλευάσουν ή και να τον κατηγορήσουν άδικα, λόγω της αμάθειάς τους. Για παράδειγμα, όταν ο Θαλής προέβλεψε την έκλειψη ηλίου στις 28 Μαΐου του 585 π.κ.ε. και η έκλειψη όντως έγινε την ημέρα και την ώρα που είχε προβλέψει, οι συμπολίτες του αντί να τον θαυμάσουν, τον κατηγόρησαν για μάγο!

τα καλύτερα εδώ...

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

"Φιλισταίοι οι “ξεχασμένοι» Έλληνες της Παλαιστίνης"

Η προέλευση της ονομασίας της Παλαιστίνης είναι πολύ παλαιά, στην πραγματικότητα είναι πάνω από τριών χιλιάδων χρόνων. Το όνομα Παλαιστίνη προέρχεται από τους Φιλισταίους που είναι ελληνικό φύλο με καταγωγή από τους Αχαιούς από τη Μικρά Ασία και τα νησιά του αιγαίου πελάγους. Έφθασαν στη νότια ακτή της Παλαιστίνης σε διάφορα κύματα. Μια ομάδα έφθασε στις αρχές της ιστορικής περιόδου και εγκαταστάθηκε στη Γάζα. Μια άλλη ομάδα, προήλθε από την Κρήτη αφού είχε πρώτα απωθηθεί από τον Ράμσι ΙΙΙ το 1194 π.Χ. από μια απόπειρα εισβολής που είχαν κάνει στην Αίγυπτο. Αυτή η ομάδα των Κρητών κατέλαβε τη νότια παράκτια περιοχή, όπου ίδρυσαν πέντε πόλεις στην παράκτια πεδιάδα.Οι Φιλισταίοι ίδρυσαν αυτές τις πέντε πόλεις, και κάθε μια κυβερνιόταν από ένα βασιλιά όπως ήταν η συνήθεια των πόλεων κρατών στον ελληνικό κόσμο.Αυτές οι πόλεις ονομάστηκαν ΝκάΘ (η Πατρίδα του Γολιάθ), Αστόθ, Έκρον, Γάζα, και Ασκάλον.
Η γη των Φιλισταίων ονομαζόταν από τους Εβραίους «νεγέβ των Χερεθί», φράση η οποία σημαίνει «νότος των Κρητών» ακριβώς λόγω της κυρίαρχης παρουσίας των Φιλισταίων στην περιοχή. Σύμφωνα με τις λίγες επιγραφές που έχουν μείνει, κατά το 630 π.Χ. οι Φιλισταίοι είχαν χάσει την ελληνική τους γλώσσα και μιλούσαν Αραμαϊκά.Όμως με την ελληνιστική περίοδο, η ελληνική παρουσία και γλώσσα επανεμφανίζονται στην Παλαιστίνη. Η ελληνιστική περίοδος διάρκεσε στην Παλαιστίνη κατά την περίοδο 332-63 π.χ. Η επαρχία της Γαλιλαίας, όπως και οι γειτονικές επαρχίες της Δεκαπόλεως και της Περαίας, ήταν κατά την εποχή εκείνη πλήρως εξελληνισμένες. Οι εξελληνισμένες πόλεις της Γαλιλαίας και ευρύτερα της Παλαιστίνης παρέμεναν ακμάζουσες και κατά την εποχή του Χριστού. Αν και οι πόλεις ευρίσκονταν υπό Ρωμαϊκή διοίκηση, το ελληνικό στοιχείο εξακολουθούσε να είναι κυρίαρχο και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ήταν ελληνικής καταγωγής και οι Φιλισταίοι που μετονομάστηκαν Παλαιστίνιοι, είχαν ξανά εξελληνιστεί.Με την κάθοδο του χριστιανισμού, οι Έλληνες της Παλαιστίνης, αλλά και οι Παλαιστίνιοι, όπως και οι κάτοικοι της Συρίας, της Ιορδανίας, και του Λιβάνου, έγιναν χριστιανοί. Όταν διαιρέθηκε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Παλαιστίνη, όπως και όλες οι άλλες χώρες της περιοχής, έγιναν μέρος του Βυζαντίου. Κατά συνέπεια, οι Παλαιστίνιοι αλλά και μεγάλο μέρος των κατοίκων της Συρίας, του Λιβάνου, και της Ιορδάνιας έγιναν Ελληνορθόδοξοι χριστιανοί. Με την εμφάνιση του Ισλάμ, και τις επιδρομές των Αράβων από την έρημο της Αραβίας, το Βυζάντιο έχασε αυτές τις περιοχές στους μουσουλμάνους Άραβες. Οι Άραβες επέβαλαν τη θρησκεία τους και τη γλώσσα τους στις χώρες που κατέκτησαν. Έτσι μαζί με τη μουσουλμανική θρησκεία, η περιοχή αυτή υιοθέτησε και την αραβική γλώσσα, και σε πολύ μικρό διάστημα ο πληθυσμός αραβοποιήθηκε.
Όμως όχι όλοι οι κάτοικοι της Παλαιστίνης και των γύρω χωρών έγιναν μουσουλμάνοι. Αρκετοί παρέμειναν Ορθόδοξοι χριστιανοί, αν και έχασαν τη γλώσσα τους και μιλούν μόνο αραβικά. Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, αυτοί όλοι οι αραβόφωνοι Ελληνορθόδοξοι χριστιανοί, ονομάστηκαν Ρωμιοί Ορθόδοξοι (Rum Orthodox) από τους Τούρκους, όπως το ίδιο και οι Έλληνες. Από τότε οι αραβόφωνοι κάτοικοι της Παλαιστίνης αλλά και όλης της Μέσης Ανατολής, αποκαλούνται και αυτοαποκαλούνται Rum Orthodox, δηλ. Ρωμιοί Ορθόδοξοι και όχι μόνο ως Άραβες. Σίγουρα “Ρωμιοί» δεν είναι μόνο οι Ελλαδίτες κι οι Ελληνοκύπριοι. Οι αραβόφωνοι Rum Orthodox, είναι οι τελευταίοι εναπομείναντες Βυζαντινοί στη Μέση Ανατολή.



Πηγή:
maiandros-lykaon.gr

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ EΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΒΗΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ  tΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ;;;;



Είναι πλέον καιρός από τις ασκήσεις επί χάρτου να περάσουμε στα πεδία των επιχειρήσεων.Να κοιτάξουμε την πυρκαγιά που αποτεφρώνει το σπιτάκι μας.Γιατί είμαστε σβησμένοι από τον κατάλογο των εθνών;Γιατί η Μακεδονία γίνεται Σκόπια, η Κύπρος γίνεται Τουρκιά, το Αιγαίο διεκδικείται ως το MARE NOSTRUM των Οθωμανών;Γιατί ο πρόεδρος της Τουρκίας είπε πρόσφατα στην Αθήνα, ότι είμαστε μια επαρχία του παλιού οθωμανικού κράτους, που αποσχίσθηκε και πρέπει να μας ξαναπροσαρτήσουν;Γιατί ο Μπερίσα της Αλβανίας έχει να λέει πως οι Έλληνες κάνουν διπλωματία που έρχεται από το Μεσαίωνα και τους παπάδες;
Γιατί ο Αλέξανδρος βαφτίζεται Ισκεντέρ, και ο Όμηρος Ομέρ Βρυώνης;Γιατί οι διακόσιες χιλιάδες Έλληνες της Πόλης γίνανε χίλιοι, και οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης θρασομανούν, και γίνονται όγκος κακοήθης που ετοιμάζει μεταστάσεις;Γιατί δύο από τους πιο σημαντικούς μας ποιητές ο μέτριος Σεφέρης κι ο μεγάλος Καβάφης, καταγράφονται στις διεθνείς ανθολογίες και τους ποιητικούς καταλόγους μισό Έλληνες μισό Τούρκοι;Γιατί όλα τα εθνικά μας δίκαια Ευρωπαίοι και Αλβανοί, Βούλγαροι και Εβραίοι, ορθόδοξοι και Ρώσοι, Τούρκοι και βουσμανοαμερικανοί τα βλέπουν σαν ανόητες και μίζερες προκλήσεις, σαν υλακές και κλεφτοεπαιτίες;Ποια τύφλωση μας φέρνει να μη βλέπουμε ότι στα μάτια των ξένων καταντήσαμε πάλι οι παλαιοί εκείνοι γρεκολιγούρηδες;
Οι ESURIENTES GRAECULI του Γιουβενάλη και του Κικέρωνα;
Το πράγμα έχει και περιγραφή και ερμηνεία!!!!!Μέσα στη χώρα, στην παιδεία δηλαδή και την παράδοσή μας, εμείς περνάμε τους εαυτούς μας λιοντάρια, εκεί πού οι έξω από τη χώρα μας, μας βλέπουνε ποντίκια.Θαρρούμε πως είμαστε τα παιδόγκονα του Αριστοτέλη και του Αλεξάνδρου.
Οι ξένοι όμως σε μας βλέπουνε τις μούμιες πού βρέθηκαν σε κάποια ασήμαντα Μασταβά.
Γιατί;Τα διότι είναι πολλά.Όλα όμως συρρέουν σε μια κοίτη.Σε μια απλή εξίσωση με δύο όρους και ένα ίσον.
ΕΙΝΑΙ `ΤΗ : ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΙΣΟΝ ΕΛΛΗΝΟΕΒΡΑΙΟΙ!!!
Αν εφαρμόσουμε αυτή την εξίσωση στα πράγματα, θα μας δώσει δύο γινόμενα.
Το πρώτο είναι ότι ζούμε σε εθνική πόλωση.Το δεύτερο, ακολουθία του πρώτου, ότι ζούμε χωρίς εθνική ταυτότητα.Οι νεοέλληνες είμαστε ένα γέννημα μπασταρδεμένο και νόθο.
Ούτε ίπποι ούτε όνοι, ούτε όνισσες ούτε φοράδες.Είμαστε μούλοι.Δηλαδή μουλάρια.Και τα μουλάρια δεν γεννούν.Ότι οι νεοέλληνες είμαστε ελληνοεβραίοι σημαίνει το εξής:
ενώ λέμε και φωνάζουμε και κηρύττουμε ότι είμαστε Έλληνες, ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΚΙΝΙΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΛΑΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΒΡΑΙΟΙ.
Αυτή είναι η αντίφαση.
Είναι η σύγκρουση και η αντινομία που παράγει την πόλωση.
Και η πόλωση στην πράξη γίνεται απώλεια της εθνικής ταυτότητας.
ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΛΑ!!!!!
Στην πιο απλή διατύπωση, σημαίνει να `σαι τουρκόγυφτος, και να ζητάς να σε βλέπουν οι άλλοι πρίγκιπα.Σημαίνει νά `σαι η μούμια των Μασταβά, και να ζητάς από τους Ευρωπαίους να σε βλέπουν ιδιοκτήτη της Ακρόπολης!!!Σημαίνει να σε θωρείς λιοντάρι, και οι ξένοι να σε λογαριάζουν πόντικα!!!!
Τους ξέρει όμως κανείς;.......Να μας πούνε δηλαδή, αν έχουνε ακουστά τα ονόματα :
ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ, ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ, ΑΡΙΣΤΟΞΕΝΟΣ Ο ΤΑΡΑΝΤΙΝΟΣ, ΔΙΟΓΕΝΗΣ Ο ΛΑΕΡΤΙΟΣ, ΑΓΕΛΑΔΑΣ, ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ, ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Ο ΡΗΓΙΝΟΣ, ΠΥΘΕΑΣ που στον καιρό μας σημαίνουν αντίστοιχα ΑΪΝΣΤΑΙΝ, ΔΑΡΒΙΝΟΣ, ΜΠΕΤΟΒΕΝ, ΕΓΕΛΟΣ, ΜΙΧΑΗΛ ΑΓΓΕΛΟΣ, ΜΑΞ ΠΛΑΝΚ, ΡΟΝΤΕΝ, ΚΟΛΟΜΒΟΣ!!!!!!!
Να μας μιλήσουν για κάποιους όρους σειράς και βάσης, όπως ΣΦΑΙΡΟΣ στον Εμπεδοκλή, ΚΕΝΟ στο Δημόκριτο, ΕΚΠΥΡΩΣΗ στον Ηράκλειτο, ΜΗΔΕΝ στον Παρμενίδη, ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ στον Αριστοτέλη, ΤΟΝΟΣ στους Στωικούς!!!!Να μας πουν οι κάθε λογής Έλληνες επιστήμονες τι λέει η λέξη <<ΨΥΧΡΑ ΦΛΟΓΙ>. στον Πίνδαρο, <<ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΝ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ>> στον Ηράκλειτο, <<ΔΑΚΡΥΟΕΝ ΓΕΛΑΣΑΣΑ>> στον Όμηρο, <<ΧΑΛΕΠΩΣ ΜΕΤΕΧΕΙΡΙΣΑΝ>> στο Θουκυδίδη…
Να μας πουν, πόσοι φιλόλογοι, έξω από τα σχολικά κολλυβογράμματα έχουν διαβάσει στο πρωτότυπο ΤΡΕΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ, ΔΥΟ ΝΕΜΕΟΝΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΠΙΝΔΑΡΟΥ, ΤΗΝ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, ΕΝΑΝ ΟΜΗΡΙΚΟ ΥΜΝΟ. (Και αυτό δεν είναι ραψωδία).
Και για να μας πιάσει τεταρταίος και καλπάζουσα, να μας πει ποιος γνωρίζει και διδάσκει από τους ειδικούς προφεσόρους στα πανεπιστήμια ότι :
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΡΑΓΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΜΑΣ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ, ότι στη διάλεξή του για την αρετή ο ΠΛΑΤΩΝ ΕΚΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΑΚΡΟΑΤΕΣ ΤΟΥ ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑΣ, ΟΤΙ Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΙΚΟ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΙΩΝΙΚΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΜΑ, ότι Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΟΝ ΘΕΑΤΡΟ ΗΤΑΝ ΚΗΡΥΓΜΑ ΑΠΟ ΑΜΒΩΝΟΣ ΟΤΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΤΑΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ!!!!!!!!!!!!!!
Δεν νομίζω, αναγνώστη μου, ότι σε όλα αυτά τα επίπεδα η έρευνά μας θα δώσει ποσοστά γνώσης και κατοχής σε βάθος του κλασικού κόσμου από τους νεοέλληνες που να υπερβαίνουν τους ΔΥΟ ΣΤΟΥΣ ΧΙΛΙΟΥΣ!!!!!Τι φωνάζουμε τότε, και φουσκώνουμε, και χτυπάμε το κούτελο στο μάρμαρο ότι είμαστε Έλληνες;Για το θεό δηλαδή.
ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!



Επιμέλεια παρουσίασης : Γιώργος Χαβαλές από σχετικές διαλέξεις του Δ. Λιαντίνη και αναφορές από το βιβλίο του Γκέμμα

Περί Παθών - Αριστοτέλης


Ο ρήτορας οφείλει να γνωρίζει πώς θα διεγείρει ή θα κατευνάσει στην ψυχή των ακροατών του τα λεγόμενα πάθη, ως πάθη θεωρεί ο φιλόσοφος όσα προκαλούν μεταβολές στην ψυχική, σωματική και νοητική κατάσταση των ανθρώπων.
Στο δεύτερο βιβλίο ο Αριστοτέλης επιδιώκει να εφοδιάσει τους ρήτορες με τα εργαλεία πειθούς που απευθύνονται στο θυμικό του ακροατηρίου τους. Ο ρήτορας οφείλει να γνωρίζει πώς θα διεγείρει ή θα κατευνάσει στην ψυχή των ακροατών του τα λεγόμενα πάθη, ως πάθη θεωρεί ο φιλόσοφος όσα προκαλούν μεταβολές στην ψυχική, σωματική και νοητική κατάσταση των ανθρώπων και συνοδεύονται από ευχαρίστηση ή δυσαρέσκεια.

Μετά την οργή και την πραότητα εξετάζονται η φιλία και το μίσος.


Ας πούμε τώρα ποιους αγαπούν οι άνθρωποι και θέλουν να τους έχουν φίλους τους και ποιους μισούν, καθώς και για ποιον λόγο -αφού όμως πρώτα δώσουμε τον ορισμό της φιλίας και της αγάπης. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι αγαπώ κάποιον και θέλω να τον έχω φίλο μου θα πει θέλω γι’ αυτόν καθετί που το θεωρώ καλό, όχι για να κερδίσω κάτι ο ίδιος, αλλά αποκλειστικά για χάρη εκείνου· [1381a] κάνω μάλιστα και ό,τι μπορώ για να αποκτήσει αυτά τα καλά εκείνος. Φίλος είναι το πρόσωπο που αγαπά με τον τρόπο που είπαμε και αγαπιέται με τον ίδιο τρόπο: όσοι πιστεύουν ότι η σχέση τους είναι αυτού του είδους, θεωρούν ότι είναι φίλοι. Με όλα αυτά να τα έχουμε δεχτεί, καταλήγουμε πια -υποχρεωτικά- στο ότι φίλος είναι αυτός που χαίρεται με τα καλά και λυπάται με τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στον φίλο του (5) -και αυτό όχι για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο για χάρη εκείνου. Αλήθεια, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη χαίρεται όταν πραγματοποιούνται όλα όσα επιθυμεί και να μη λυπάται όταν του συμβαίνουν τα αντίθετα· αυτό θα πει ότι σημάδι αυτού που επιθυμούμε είναι, κάθε φορά, οι λύπες και οι χαρές μας. Φίλοι γίνονται επίσης αυτοί που ό,τι θεωρεί καλό ο ένας, το θεωρεί καλό και ο άλλος· και ό,τι θεωρεί κακό ο ένας, το θεωρεί κακό και ο άλλος. Επίσης αυτοί που έχουν τους ίδιους φίλους και τους ίδιους εχθρούς· ο λόγος είναι ότι αναγκαστικά οι άνθρωποι αυτοί έχουν τις ίδιες επιθυμίες, (10) και φυσικά όποιος επιθυμεί για τον άλλο αυτά που επιθυμεί για τον ίδιο τον εαυτό του, δεν μπορεί παρά να είναι φίλος αυτού του ανθρώπου. Αγαπούν επίσης οι άνθρωποι και κάνουν φίλους τους αυτούς από τους οποίους έχουν ευεργετηθεί, ή οι ίδιοι ή αυτοί για τους οποίους οι ίδιοι ενδιαφέρονται, και αν το καλό που τους έγινε ήταν μεγάλο, ή έγινε με προθυμία, ή κάτω από ορισμένες συνθήκες, και πάντως αποκλειστικά για χάρη τους ― και αυτούς όμως για τους οποίους πιστεύουν πως έχουν τη θέληση να τους ευεργετήσουν. Φίλους τους κάνουν επίσης οι άνθρωποι τους φίλους των φίλων τους, καθώς και αυτούς που αγαπούν όσους αγαπούν και οι ίδιοι· (15) επίσης όσους έχουν κερδίσει την αγάπη εκείνων που έχουν κερδίσει τη δική τους αγάπη. Με τον ίδιο τρόπο: φίλους τους κάνουν αυτούς που έχουν γίνει μισητοί σ’ αυτούς στους οποίους έγιναν μισητοί και οι ίδιοι, αυτούς που μισούν όσους μισούν και οι ίδιοι, τέλος αυτούς που μισούνται από αυτούς που μισούν οι ίδιοι: είναι φανερό ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν ότι καλά είναι τα ίδια ακριβώς που θεωρούν καλά και οι ίδιοι, και έτσι επιθυμούν αυτά που είναι καλά για τους ίδιους· αυτό δεν ήταν το κύριο γνώρισμα του φίλου;
Αγαπούν επίσης οι άνθρωποι και κάνουν φίλους τους αυτούς που έχουν τη θέληση και τη δύναμη να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους άλλους, είτε σε χρήμα είτε για να τους σώσουν· (20) αυτός είναι ο λόγος που τιμούν τους γενναιόδωρους, τους ανδρείους και τους δίκαιους (δίκαιους θεωρούν οι άνθρωποι αυτούς που δεν ζουν σε βάρος άλλων· τέτοιοι είναι όσοι κερδίζουν τη ζωή τους από τη δουλειά τους· αυτή είναι, κατά κύριο λόγο, η περίπτωση των γεωργών και, από όλους τους άλλους, η περίπτωση αυτών που ασκούν χειρωνακτικά επαγγέλματα). Αυτούς, επίσης, που μπορούν να ελέγχουν τον εαυτό τους -γιατί αυτοί δεν μπορούν να είναι άδικοι. Για τον ίδιο λόγο και αυτούς που δεν ανακατεύονται στις ξένες υποθέσεις. (25) Αγαπούμε επίσης και κάνουμε φίλους μας αυτούς με τους οποίους επιθυμούμε να γίνουμε φίλοι (αν δείχνουν καθαρά ότι το επιθυμούν και αυτοί)· τέτοιοι είναι οι ενάρετοι άνθρωποι και αυτοί που έχουν καλό όνομα ― είτε ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους, είτε ανάμεσα στους πιο διαλεχτούς, είτε ανάμεσα σε αυτούς που θαυμάζουμε, είτε ανάμεσα σε αυτούς που μας θαυμάζουν. Επίσης αυτούς που είναι μια ευχαρίστηση να περνάς παρέα τη μέρα σου μαζί τους· (30) τέτοιοι είναι οι βολικοί άνθρωποι, αυτοί που δεν ζητούν να ελέγχουν τα σφάλματα των άλλων, αυτοί που δεν τα βάζουν με όλους και δεν τσακώνονται με όλους (όσοι τα κάνουν όλα αυτά είναι άνθρωποι εριστικοί, και οι εριστικοί άνθρωποι φαίνεται να έχουν επιθυμίες αντίθετες με τις δικές μας)· τέτοιοι είναι επίσης οι άνθρωποι που ξέρουν να πειράζουν, αλλά και να δέχονται το πείραγμα: και των δύο αυτών κατηγοριών τα άτομα στοχεύουν στο ίδιο πράγμα, αφού έχουν τη δύναμη και να δέχονται το πείραγμα και να πειράζουν τους άλλους με χάρη. (35)

Αγαπούμε επίσης και κάνουμε φίλους μας αυτούς που επαινούν τις καλές μας ιδιότητες, ιδίως εκείνες που φοβούμαστε πως δεν τις έχουμε. [1381b] Όπως και αυτούς που έχουν καθαρή εξωτερική εμφάνιση, καθαρά ρούχα, καθαρό γενικά τρόπο ζωής. Αυτούς, επίσης, που δεν σπεύδουν να κάνουν τα σφάλματά μας ή τις ευεργεσίες που μας έχουν κάνει αφορμή για να μας ψέξουν: και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για ανθρώπους που τους αρέσει να ελέγχουν και να επικρίνουν τους άλλους. Αγαπούν, επίσης, οι άνθρωποι και κάνουν φίλους τους αυτούς που δεν μνησικακούν και δεν φυλάγουν μέσα τους παράπονα για το κακό που τους έχει γίνει, (5) αλλά έχουν εύκολη τη συμφιλίωση: όπως τους βλέπουν να συμπεριφέρονται στους άλλους, ίδιοι, λένε, θα είναι και σ’ αυτούς.
Επίσης αυτούς που δεν κακολογούν ούτε καταγράφουν τις ελλείψεις -των αλλωνών ή των φίλων τους- αλλά μόνο τα καλά τους: έτσι κάνουν οι καλοί άνθρωποι. Επίσης αυτούς που δεν αντιμιλούν στον θυμωμένο ή στον σοβαρά απασχολημένο με κάτι: (10) όσοι δεν συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο είναι άνθρωποι εριστικοί. Επίσης αυτούς που τους δείχνουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αισθήματα σεβασμού και ευλάβειας· που τους θαυμάζουν, λ.χ. ή τους θεωρούν καλούς ανθρώπους και ευχαριστιούνται μαζί τους και μάλιστα όταν τους δείχνουν τέτοια αισθήματα για πράγματα για τα οποία οι ίδιοι επιθυμούν να τους θαυμάζουν οι άλλοι ή να τους θεωρούν καλούς ή ευχάριστους ανθρώπους. (15)

Κάνουν επίσης φίλους τους αυτούς που τους μοιάζουν και έχουν τις ίδιες με αυτούς ασχολίες -φτάνει να μη γίνονται ενοχλητικοί στους ίδιους και να μη κερδίζουν με τον ίδιο τρόπο τη ζωή τους γιατί τότε γίνεται αυτό που λέμε «ο κανατάς μισεί τον κανατά». Επίσης αυτούς με τους οποίους έχουν τις ίδιες επιθυμίες -με τον όρο, βέβαια, ότι μπορούν να τις ικανοποιήσουν και οι δύο· αλλιώς θα συμβεί ό,τι και στην προηγούμενη περίπτωση. Επίσης αυτούς με τους οποίους έχουν τέτοιου είδους σχέσεις, ώστε να μη ντρέπονται να κάνουν μπροστά τους πράγματα που δεν συνάδουν με το καλό όνομα (20) -με τον όρο, φυσικά, ότι η διαγωγή αυτή δεν οφείλεται σε περιφρόνηση. Επίσης αυτούς μπροστά στους οποίους ντρέπονται να κάνουν πράγματα που είναι πράγματι κακά.Αυτούς επίσης με τους οποίους έχουν τη φιλοδοξία να αναμετριούνται, ή αυτούς των οποίων θέλουν να προκαλούν τη ζηλοτυπία, όχι όμως τον φθόνο: όλους αυτούς ή τους αγαπούν ή θέλουν να τους έχουν φίλους τους. Επίσης αυτούς που οι ίδιοι είναι πρόθυμοι να τους βοηθήσουν να πετύχουν κάτι καλό -φτάνει να μη προκύψουν για τους ίδιους κακά μεγαλύτερα από το καλό που θα κερδίσουν εκείνοι. Επίσης αυτούς που όποιον αγαπούν, (25) τον αγαπούν το ίδιο παρόντα ή απόντα· να γιατί όλοι αγαπούν και θέλουν φίλους τους αυτούς που δείχνουν τέτοιου είδους αισθήματα απέναντι σε πρόσωπα που έχουν πια πεθάνει.

Γενικά αυτούς που αγαπούν πάρα πολύ τους φίλους τους και δεν τους εγκαταλείπουν στις δύσκολες στιγμές τους· ο λόγος είναι ότι από όλους τους καλούς οι άνθρωποι αγαπούν πολύ περισσότερο αυτούς που είναι καλοί φίλοι. Επίσης αυτούς που δεν υποκρίνονται μπροστά τους· τέτοιοι είναι οι άνθρωποι που δεν διστάζουν να τους μιλούν και για τα ελαττώματά τους· (30) το είπαμε πιο πριν: μπροστά στους φίλους μας δεν ντρεπόμαστε να κάνουμε πράγματα που δεν συνάδουν με το καλό όνομα· αν λοιπόν αυτός που ντρέπεται δεν είναι φίλος, θα πρέπει λογικά να είναι φίλος αυτός που δεν ντρέπεται. Επίσης αυτούς που δεν μας προκαλούν κανέναν φόβο, αλλ’, ίσα ίσα, ένα αίσθημα ασφάλειας· ποιος, αλήθεια, αγαπάει και θέλει για φίλο του έναν άνθρωπο που του προκαλεί φόβο;

Είδη φιλίας: η φιλία των συντρόφων, η φιλία των μελών μιας οικογένειας, η φιλία των συγγενών, και άλλα παρόμοια.

(35) Τη φιλία τη γεννάει το να κάνει κανείς μια χάρη, το να την κάνει δίχως να του τη ζητήσουν, και αφού την κάνει να μη την κοινολογήσει· γιατί τότε φαίνεται ότι έγινε για τον φίλο και όχι για κάποιον άλλο λόγο.

[1382a] Όσο για την έχθρα και το μίσος, είναι φανερό ότι μπορούμε να τα αναλύσουμε ως αντίθετα προς όσα είπαμε. Την έχθρα τη γεννούν η οργή, η κακεντρεχής εναντίωση στη θέλησή μας, η διαβολή. Η οργή γεννιέται από πράγματα που στρέφονται προσωπικά εναντίον μας, ενώ μίσος υπάρχει και όταν τα πράγματα δεν στρέφονται προσωπικά εναντίον μας: μόλις σχηματίσουμε τη γνώμη πως ένας άνθρωπος έχει τον τάδε χαρακτήρα (5) τον μισούμε. Έπειτα η οργή στρέφεται εναντίον συγκεκριμένων προσώπων, του τάδε ή του τάδε, π.χ. εναντίον του Καλλία ή εναντίον του Σωκράτη, ενώ το μίσος το αισθανόμαστε και για κατηγορίες ανθρώπων: όλοι μας μισούμε τους κλέφτες ή τους συκοφάντες.

Την οργή τη θεραπεύει ο χρόνος, ενώ το μίσος δεν έχει γιατρειά. Η οργή επιθυμεί να προξενήσει προσωρινή στενοχώρια, ενώ το μίσος μόνιμη βλάβη: ο θυμωμένος θέλει να γίνει αντιληπτός από τον άλλον, ενώ αυτός που μισεί δεν δίνει καμιά σημασία σ’ αυτό. (10) Τα οδυνηρά πράγματα γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις, ενώ τα μέγιστα κακά (η αδικία, ας πούμε, ή η παραφροσύνη) ελάχιστα γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις· πραγματικά, η παρουσία της κακίας δεν προκαλεί καμία λύπη.

Η οργή συνοδεύεται από λύπη, το μίσος όχι: όλοι το ξέρουμε πως ο θυμωμένος είναι στενοχωρημένος, ενώ δεν είναι εκείνος που μισεί. Εκτός αυτού, ο θυμωμένος μπορεί κάποτε, ύστερα από πολλά, να νιώσει συμπόνια γι’ αυτόν με τον οποίο ήταν θυμωμένος· ο άλλος σε καμιά περίπτωση· (15) ο θυμωμένος ένα μόνο θέλει: να υποφέρει με τη σειρά του και αυτός με τον οποίο ο ίδιος είναι θυμωμένος, ενώ αυτός που μισεί επιθυμεί να πάψει να υπάρχει ο άλλος.

Είναι λοιπόν -από αυτά που είπαμε- φανερό ότι είναι δυνατό από τη μια να αποδείξει ο ρήτορας ότι τα τάδε άτομα είναι πράγματι εχθροί μεταξύ τους ή φίλοι, και αν δεν είναι, να τους παρουσιάσει ως εχθρούς ή φίλους, και αν οι ίδιοι ισχυρίζονται πως είναι, να ανατρέψει τους ισχυρισμούς τους, και από την άλλη, σ’ αυτούς που από θυμό ή έχθρα παίρνουν αντίπαλη θέση, να αναγάγει την αντίπαλη θέση τους σε όποιον από τους δύο λόγους προτιμήσει.

ΑΡΙΣΤ Ρητ 1380b35–1383b10: Λόγος περὶ παθῶν

Αριστοτέλης. Ρητορική Βιβλίο Πρώτο.Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια. Θεσσαλονίκη: Ζήτρος.


Φόβος και Θάρρος

“Τι είδους πράγματα φοβούνται οι άνθρωποι, ποιους φοβούνται και ποια είναι η γενικότερη κατάστασή τους όταν φοβούνται, όλα αυτά θα γίνουν φανερά στη συνέχεια. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι ο φόβος είναι εκείνη η λύπη ή ταραχή που γεννιέται από το ότι έχουμε ζωντανή μέσα μας την παρουσία ενός επικείμενου κακού, που έχει τη δύναμη να προκαλέσει καταστροφή ή λύπη. Δεν φοβούνται, πράγματι, όλα τα κακά οι άνθρωποι (κανείς π.χ. δεν φοβάται το ενδεχόμενο να γίνει άδικος ή βραδύνους), αλλά μόνο αυτά που έχουν την ιδιότητα να μπορούν να προκαλέσουν μεγάλες λύπες ή καταστροφές -και αυτά μόνο αν φαίνονται ότι δεν είναι μακρινά, αλλά κοντινά, τόσο που να είναι επικείμενα. Πραγματικά, τα πολύ μακρινά οι άνθρωποι δεν τα φοβούνται: όλοι ξέρουν ότι θα πεθάνουν, επειδή όμως αυτό δεν είναι κάτι κοντινό, τους αφήνει τελείως αδιάφορους.

Αν λοιπόν αυτό είναι ο φόβος, τότε πράγματα που προκαλούν φόβο δεν μπορεί παρά να είναι όσα φαίνεται να έχουν μεγάλη δύναμη να προξενούν καταστροφές ή βλάβες που επιφέρουν μεγάλη λύπη. Αυτός είναι ο λόγος που ακόμη και τα σημάδια που προαναγγέλλουν τέτοιου είδους πράγματα προκαλούν και αυτά φόβο· γιατί το πράγμα που προκαλεί τον φόβο μοιάζει πολύ κοντινό -αυτό δεν είναι ο κίνδυνος, να έρχονται δηλαδή κοντά μας τα πράγματα που μας προκαλούν φόβο; Τέτοια είναι η έχθρα και η οργή αυτών που έχουν τη δύναμη να κάνουν κάτι κακό (ότι το θέλουν είναι φανερό, άρα βρίσκονται πολύ κοντά στο να το κάνουν). Είναι επίσης η άδικη πρόθεση, αν συνοδεύεται από δύναμη γιατί ο άδικος είναι άδικος εξαιτίας μιας προτίμησης και τάσης του.

Αλλά και η αρετή, όταν δέχεται προσβολές ― με τον όρο, βέβαια, ότι έχει δύναμη.

Γιατί είναι φανερό ότι ένα πρόσωπο που η αρετή του δέχεται προσβολές έχει πάντοτε την τάση να αντιδράσει ― τώρα έχει και τη δύναμη. Επίσης ο φόβος αυτών που έχουν τη δύναμη να κάνουν κάτι κακό· γιατί ένα τέτοιο πρόσωπο δεν μπορεί παρά να είναι πάντοτε έτοιμο και αυτό να δράσει. Και καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι είναι μάλλον κακοί παρά καλοί, δέσμιοι του κέρδους και δειλοί στους κινδύνους, η εξάρτηση από κάποιον άλλον είναι συνήθως κάτι που προκαλεί φόβο· αποτέλεσμα: αυτοί που έκαναν κάτι κακό φοβούνται ότι οι συνεργοί τους σ’ αυτό ή θα τους καταδώσουν ή θα τους εγκαταλείψουν.

Επίσης αυτοί που μπορούν να διαπράξουν αδικία προκαλούν φόβο σ’ αυτούς που υπόκεινται σε αδικίες γιατί συνήθως, όταν μπορούν οι άνθρωποι, αδικούν. Προκαλούν επίσης φόβο οι άνθρωποι που έχουν αδικηθεί ή πιστεύουν πως έχουν αδικηθεί: οι άνθρωποι αυτοί καραδοκούν πάντοτε να βρουν την κατάλληλη ευκαιρία. Φόβο όμως προκαλούν, επίσης, και αυτοί που έχουν διαπράξει μια αδικία ―αν έχουν δύναμη―, επειδή φοβούνται τα αντίποινα ― δεν το δεχτήκαμε ήδη ως κάτι που προκαλεί φόβο; Φόβο, επίσης, προκαλούν ο ένας στον άλλον όσοι διεκδικούν τα ίδια πράγματα ― στην περίπτωση, φυσικά, που δεν είναι δυνατό να τα έχουν συγχρόνως και οι δύο γιατί με αυτού του είδους τους ανταγωνιστές οι άνθρωποι βρίσκονται σε αδιάλειπτη μάχη.

Φοβούνται, επίσης, οι άνθρωποι όσους προκαλούν φόβο σε άτομα που είναι πιο δυνατά από αυτούς: από τη στιγμή που μπορούν να βλάψουν άτομα πιο δυνατά από αυτούς, μπορούν, φυσικά, να βλάψουν και αυτούς ακόμη περισσότερο. Όσους, επίσης, φοβούνται οι πιο δυνατοί από αυτούς ― για τον ίδιο λόγο. Αυτούς, επίσης, που εξουθένωσαν άτομα πιο δυνατά από αυτούς. Αλλά και όσους επιτίθενται σε άτομα πιο αδύναμα από αυτούς· γιατί οι άνθρωποι αυτοί ή είναι ήδη από τώρα επικίνδυνοι ή θα γίνουν επικίνδυνοι μόλις αυξηθεί η δύναμή τους.

Μεταξύ, επίσης, αυτών που έχουν αδικηθεί από τους ίδιους και είναι εχθροί ή αντίπαλοί τους οι άνθρωποι φοβούνται πιο πολύ όχι τους οξύθυμους και αυτούς που έχουν το θάρρος να πουν ανοιχτά τις σκέψεις τους, αλλά τους μαλακούς, αυτούς που κρύβουν τις σκέψεις τους, τους ύπουλους· γιατί με τους ανθρώπους αυτούς δεν μπορείς να είσαι βέβαιος αν είναι κοντά η στιγμή που θα δράσουν και, επομένως, ποτέ δεν είναι φανερό ότι αυτό είναι κάτι το απομακρυσμένο.

Όλα τα πράγματα που προκαλούν φόβο γίνονται ακόμη πιο φοβερά όταν οφείλονται σε σφάλματα που δεν επιδέχονται επανόρθωση, είτε γιατί αυτή είναι τελείως αδύνατη είτε γιατί δεν είναι πια στο χέρι αυτών που τα διέπραξαν αλλά στο χέρι των αντιπάλων τους. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που δεν υπάρχει καμιά βοήθεια ή η βοήθεια δεν είναι εύκολη.

Με δυο λόγια: φόβο προκαλούν τα πράγματα που προκαλούν τον οίκτο όταν συμβαίνουν ή είναι να συμβούν σε κάποιον άλλον.

Αυτά είναι σε γενικές γραμμές τα πιο σημαντικά από τα πράγματα που προξενούν φόβο και τα φοβούνται οι άνθρωποι. Ας μιλήσουμε λοιπόν τώρα για τη γενικότερη κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι άνθρωποι που φοβούνται. Αν ο φόβος συνοδεύεται, όπως είπαμε, από την προσδοκία κάποιου καταστρεπτικού κακού, είναι φανερό ότι κανείς δεν φοβάται όταν πιστεύει πως δεν υπάρχει περίπτωση να πάθει οτιδήποτε: δεν φοβάται ούτε πράγματα για τα οποία πιστεύει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τα πάθει, ούτε πρόσωπα από τα οποία θεωρεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πάθει οτιδήποτε, ούτε χρονικές στιγμές κατά τις οποίες πιστεύει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πάθει οτιδήποτε.

Κατ’ ανάγκην λοιπόν φοβούνται εκείνοι που πιστεύουν ότι μπορεί να πάθουν κάτι, και μάλιστα από συγκεκριμένα πρόσωπα, συγκεκριμένα πράγματα και σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές. Δεν πιστεύουν ότι μπορεί να πάθουν κάτι: α) όσοι βρίσκονται ή θεωρούν ότι βρίσκονται σε περίοδο μεγάλης εύνοιας της τύχης (αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι αυτοί είναι αναιδείς και προσβλητικοί, περιφρονητές και θρασείς -έτσι τους κάνει ο πλούτος, η σωματική δύναμη, ο μεγάλος αριθμός φίλων, η δύναμη), β) αυτοί που πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πράγμα που να μη το έχουν πάθει και, γιαυτό, το μέλλον τούς αφήνει ψυχρά αδιάφορους, ακριβώς όπως αυτούς που υφίστανται το μαρτύριο της μαστίγωσης μέχρι θανάτου: για να εξακολουθήσει να υπάρχει φόβος χρειάζεται να υπάρχει κάποια ελπίδα σωτηρίας από αυτό που προκαλεί την αγωνία· ιδού και το σημάδι: ο φόβος κάνει τους ανθρώπους να σκέφτονται και να μελετούν τα πράγματα με προσοχή, και φυσικά κανείς δεν σκέφτεται προσεκτικά ούτε συζητάει με επιμονή πράγματα για τα οποία δεν υπάρχει ελπίδα.

Συμπέρασμα: Όταν είναι προτιμότερο οι ακροατές να αισθανθούν φόβο, ο ρήτορας πρέπει να τους κάνει να πιστέψουν πως είναι πολύ πιθανό να πάθουν κάποιο κακό (αφού και άλλοι, ανώτεροί τους, το έπαθαν)· να τους δείξει, επίσης, καθαρά ότι άνθρωποι σαν κι αυτούς παθαίνουν αυτή τη στιγμή κάποιο κακό ή ότι το έχουν ήδη πάθει, προσθέτοντας ότι το κακό αυτό το έπαθαν από ανθρώπους από τους οποίους δεν το περίμεναν, με έναν τρόπο και σε μια χρονική στιγμή που επίσης δεν το περίμεναν.

(ΑΡΙΣΤ Ρητ 1380b35–1383b10: Λόγος περὶ παθῶν) Θεσσαλονίκη: Ζήτρος.

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Τα 5 καλύτερα νησιά για Πάσχα κοντά στην Αθήνα (Photos)

Posted by: Author on 8 April, 2017 in featured, ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ Leave a comment




O ήλιος κάνει την εμφάνισή του ολοένα και πιο συχνά, ο καιρός είναι ευνοϊκός, τα λουλούδια ανθίζουν κι εσύ το μόνο που σκέφτεσαι είναι ότι το καλοκαίρι πλησιάζει…
Γιατί λοιπόν να περιμένεις και δεν προγραμματίζεις την εξόρμησή σου το επόμενο Σαββατοκύριακο, σε ένα νησί κοντά στην Αθήνα;
Σου παρουσιάζουμε τα 5 αγαπημένα μας νησιά μόλις μερικές ώρες μακριά απο την πρωτεύουσα. Ποιο θα επιλέξεις για την πρώτη καλοκαιρινή εκδρομή;


#1. Ύδρα

‘Υδρα: ταξίδι στην ιστορία, τη δόξα και τη λάμψη

Ένα καθόλα κοσμοπολίτικο νησί που σε καλεί σε ένα ταξίδι στην ιστορία, τη δόξα και τη λάμψη των πρότερων εποχών του. Όταν επισκεφτείς την Ύδρα θα νιώσεις ότι ζωντανεύει εμπρός σου ένας πίνακας ζωγραφικής. Με τη γραφική της πόλη και την αρχιτεκτονική της να κλέβουν τον θαυμασμό σου δε θα χορταίνεις να περπατάς στους δρόμους της και να ανακαλύπτεις τις γωνιές της. Μη χάσεις τη βόλτα με το γαϊδουράκι, είναι εμπειρία!Απόσταση από Αθήνα: Μια ώρα και 50 λεπτά με ιπτάμενο δελφίνι από το λιμάνι του Πειραιά ή οδικώς ως το Μετόχι (διάρκεια διαδρομής: 2 ώρες και 45 λεπτά) και έπειτα με θαλάσσιο ταξί (διάρκεια διαδρομής: 25 λεπτά).

#2. Αίγινα

Αίγινα: ανακάλυψε τον φυσικό της πλούτο

Με έντονο τον νησιωτικό χαρακτήρα και την πλούσια ιστορία της, η Αίγινα, καταφέρνει να γοητεύει τους επισκέπτες της και να γίνει ένας από τους πιο αγαπημένους προορισμούς για κοντινές εξορμήσεις από την Αθήνα. Με τα τοπία να εναλλάσσονται,αποκαλύπτοντας τον φυσικό πλούτο του νησιού, η Αίγινα αποκαλύπτει ένα-ένα τα μυστικά της αφήνοντας πάντα κάτι να υπολείπεται για να γυρνάς σε αυτήν…Απόσταση από Αθήνα: η διάρκεια της διαδρομής με ferry boat από τον Πειραιά είναι μιάμιση ώρα, ενώ με το δελφίνι μόλις 35 λεπτά.

#3. Σπέτσες

Σπέτσες: εκεί όπου η αρχοντιά του παρελθόντος συναντά τις σύγχρονες ανέσεις

Σπέτσες, το αρχοντικό νησί του Αργοσαρωνικού με τη σημαντική ιστορική σημασία, τα μοναδικά πλακόστρωτα σοκάκια και τα αρχοντικά της. Ένα μέρος που σε ταξιδεύει στο παρελθόν προσφέροντας σου όλες τις σύγχρονες παροχές, μόλις δυόμιση ώρες μακριά από την Αθήνα. Ένα νησί που κάθε Έλληνας πρέπει να επισκεφτεί για να διαπιστώσεις ιδίοις όμμασι την ξεχωριστή ομορφιά αυτού του νησιωτικού προορισμού.Απόσταση από Αθήνα: Μπορείς να φτάσεις στις Σπέτσες είτε με ιπτάμενο δελφίνι/καταμαράν από τον Πειραιά (περίπου 2-2,5 ώρες) ή με ferry boat (περίπου 4-5 ώρες) ή με αυτοκίνητο από την Πελοπόννησο (απόσταση Αθήνα-Κόστα 180 χιλιόμετρα, 2,5-3 ώρες) και μετά με θαλάσσιο ταξί (5 λεπτά) ή ferry boat (15 λεπτά).

#4. Αγκίστρι

Αγκίστρι: κοντά στην ηρεμία και την απλότητα της φύσης

Το Αγκίστρι είναι ένα μικρό νησί με καταπράσινες εκτάσεις και καταγάλανα νερά ακριβώς δίπλα στην Αίγινα. Είναι ιδανική επιλογή για όσους θέλουν να αποσυνδεθούν από την καθημερινότητα και να απολαύσουν την ηρεμία και την απλότητα της φύσης μόλις λίγα μίλια μακριά της Αθήνας. Είναι, επίσης, ιδανικός προορισμός για όσους λατρεύουν το camping, το ποδήλατο ή τις πεζοπορίες στη φύση.
Απόσταση από Αθήνα: απέχει από το λιμάνι του Πειραιά μόνο 2 ώρες με το πλοίο ή 55’ με το δελφίνι.

#5. Εύβοια

Εύβοια: το νησί που δε χορταίνεις να ανακαλύπτεις

Το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της χώρας μας, σε πολύ κοντινή απόσταση από την πρωτεύουσα, με πολυάριθμα αξιοθέατα, όμορφες παραλίες και ποικίλες δραστηριότητες. Η Εύβοια είναι ένα άριστα τουριστικά οργανωμένο νησί και είναι ένα από τα πλέον κατάλληλα για μια διήμερη εξόρμηση, ειδικά αν θέλεις να πας οδικώς.Απόσταση από Αθήνα: μόλις δύο ώρες με το αυτοκίνητο ή μία ώρα με το ferry από τη Ραφήνα με προορισμό το λιμάνι Μαρμάρι στη Νότια Εύβοια.
http://fonografos.net/v1/τα-5-καλύτερα-νησιά-για-πάσχα-κοντά-στην/

Δωδεκαθεϊστές συγκεντρώθηκαν στον Όλυμπο και ορκίστηκαν πίστη στους δώδεκα θεούς

  Πριν λίγες ημέρες στο Λιτόχωρο Πιερίας, το χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες του Ολύμπου, πραγματοποιήθηκε η πομπή όσων συμμε...